This Must Be The Place

Cheyenne. De tred traag, de stap vermoeid, de stem wat verwijfd, de make-up overdreven gothic. Hij kleedt zich als vrouw, maquilleert zich nadrukkelijk en verft zijn haar zwart. Zijn gelaatrimpels verraden een en al tristesse. En met zijn recalcitrante dochter ligt hij overhoop.

De carrière van gothic rock star Cheyenne, 50 intussen, zit erop, is passé. Depressief als hij is struint hij doelloos in Dublin rond, verhangen aan het verleden. Zichzelf is hij kwijtgeraakt, op de tijd heeft hij geen greep meer. Gsm’s haat hij, het vliegtuig neemt hij al dertig jaar niet meer. Maar hij weigert de handdoek te gooien. Het is iemand die er doodongelukkig uitziet én het ook is. En niet weet hoe hij zijn dagen op een zinvolle manier kan doorkomen. Een quasi onherkenbare Sean Penn, een combinatie van Robert Smith van The Cure met Ozzy Osbourne van Black Sabbath, ziet er niet uit. Zo murw heeft het leven hem geslagen. Klein, piepklein is hij, weg uit het licht van de schijnwerper, ver weg van de podia en van het instant succes. Dat is wat er van hem is overgebleven: een schimmige schim, een schemerschaduw van een mens.

Daar pikt Paolo Sorrentino hem op voor zijn nieuwste film THIS MUST BE THE PLACE, ook de titel van een song van The Talking Heads van David Byrne, voor wie de Italiaanse filmer trouwens een prominente plaats in zijn eerste Amerikaanse film heeft voorbehouden. Maar dan schraapt Cheyenne ineens de laatste restjes moed samen, pakt zijn valies(je) en vliegt naar New York om er – ook al is hij ervan overtuigd dat zijn vader nooit van hem heeft gehouden – zich met z’n stervende vader te verzoenen. Althans dat was de bedoeling want hij arriveert hopeloos te laat. Ook dat nog. Er rest hem alleen nog maar zijn joodse vader inderhaast te begraven.

Als een lazarus verrijst Cheyenne uit zijn zelfgekozen coma en besluit de voetsporen van zijn vader te drukken. Op het einde van zijn leven was zijn vader op het spoor van de nazi gekomen die hem tijdens de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp diep had vernederd. Zo breit Cheyenne een nieuwe zin aan zijn uitgedoofd leventje. De obsessie van zijn vader was zich wreken. En Cheyenne trekt op pad; het zal hem tot in New Mexico brengen. Onderweg wordt hij als herboren; hij herleeft. In korte tijd speelde Sean Penn tot twee keer toe een volwassen man die met zichzelf maar ook met zijn vader in de knoop ligt, die zo moeizaam enige liefde voor de zoon laat blijken: The Tree of Life en THIS MUST BE THE PLACE. Het kan bijna geen toeval zijn, ook al is het verschil tussen beide films hemelsbreed.

Paolo Sorrentino heeft een zwak voor sterk sfeerbepalende verhalen over al dan niet ontbrekende ouderliefde. Geprojecteerd bovendien in wereldvreemde, zonderlinge figuren, van Le consequenze dell’amore tot en met Il Divo. Alsof hij als een moderne psychanalist eveneens wil bestuderen hoe het innerlijke het uiterlijke van zijn protagonisten beïnvloedt. Het door een verrassende beeldregie gegangmaakte THIS MUST BE THE PLACE draagt alle karakteristieken van Sorrentino’s handelsmerk: origineel qua vertelling, een elegante fotografie, uitstekende dialogen en een sublieme muziekkeuze. Sorrentino durft elk verhaal aan en laat het portret van een vergane glorie evolueren tot een verontrustende roadmovie die een gelouterde Cheyenne, door wraakgedachten aangestuurd, moet doorreizen.

Uiteindelijk treft Cheyenne de 94-jarige nazi aan in een stacaravan midden een winters landschap, opgesloten door de sneeuw. Het doet de oude man – als een excuus bijna - stamelen: “God is zoals sneeuw: mooi, ongenaakbaar, lui. Het ligt daar maar te liggen en doet niets!” Het doet denken aan de Giulio Andreotti’s woorden in Il Divo: “We leren uit het evangelie dat wanneer er aan Jezus gevraagd wordt wat waarheid is hij niet antwoordde”.

Geschreven door FREDDY SARTOR

This Must Be The Place

21/03/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

q0ryRwKkKI4

onomatopee