My Week with Marilyn

Laten we wel wezen: Marilyn Monroe was meer dan een seksicoon, ze was een briljante, fascinerende filmactrice. Met die unieke paradox dat het gros van haar films haar eigen misfit-tragiek in scène zet: het sexy blondje dat mannen om haar vinger windt, tegelijk worstelt met zelfdestructieve neuroses en de drang om au sérieux te worden genomen. Alsof al haar films over haar zelf gaan en ze er zelf de auteur van is. Hoe dat kon is een mysterie dat onopgelost blijft.

MY WEEK WITH MARILYN brengt ons alvast niet veel verder. Het is gewoon een oerdegelijke kroniek van een weekje Marilyn door de ogen van een figuur aan de zijlijn. Colin Clark schreef op wat hij meemaakte als regieassistent op de Engelse set van The Prince and the Showgirl. De kapstok is de oerklassieke ‘coming of age’ van dat rijkeluiszoontje gebeten door de filmglamour, een groentje dat eventjes de aandacht kan trekken van erotische en emotionele wervelwind Marilyn. Maar wat deze bordkartonnen figuur daarvan nu precies leert is onduidelijk; vanaf haar afdaling van de vliegtuigtrap in slow motion komt er weinig verandering in zijn beate bewondering voor haar ‘larger than life’ kapsones. Hoe waar zijn relaas is zullen we wel nooit weten.

De spanning tussen de onstabiele, sensuele Amerikaanse ster en het gortdroge, oerengelse theatersnobisme op de set van Laurence Olivier leidt tot aardige anekdotes en een rits leuke cameo’s. Maar het moet gezegd: wat de aandacht focaliseert en de film overeind houdt, is het huzarenstukje van actrice Michelle Williams. Bovenop een secure imitatie incarneert ze echt wel Marilyns menselijke complexiteit: vaak zielig, bedreigd, bang, labiel, maar ook weetgierig, scherpzinnig, uitdagend, genietend, wellicht vaak berekenend, met dat lijf waar ze in zwelgt en zonder gêne mee pronkt, dat bodemloze narcisme waarmee ze haar entourage leegzuigt. Maar altijd: die alles verzengende intensiteit, van uitgelaten dansen tot in een hoekje zitten huilen. Als het haar allemaal zo zwaar valt, waarom kapt ze er dan niet mee en gaat ze niet gewoon thuis zitten James Joyce lezen?

Het antwoord van de film: ze kickt op aandacht. Tijdens de opnames wordt ze verlamd door haar neurotische twijfels en acteerambities, tot grote frustratie van de oerprofessionele Olivier. Maar bij persconferenties speelt ze Olivier van de planken, ze geilt op de camera, en de kat-en-muis-spelletjes met paparazzi vindt ze heerlijk. Is het dan allemaal een bestudeerde act? “Ze hoeft niet écht gered te worden. Ze weet precies wat ze doet”, beweert Olivier. Wat blijft zijn de hints naar een traumatische jeugd en die grondeloze behoefte aan zelfbevestiging, erkenning, populariteit die voortvloeien uit gebrek aan affectie en hechting als kind. De ambiguïteit wordt ook mooi gevat door de shownummers die de film omlijsten, van Heatwave tot That Old Black Magic Called Love, van seks tot liefde. Olivier geeft toe dat hij op het scherm een houten klaas is en dat bij haar de vonken eraf spatten. De werkelijkheid is intrigerender; in The Prince and the Showgirl  was dat net de hele bedoeling, de onwaarschijnlijke ontmoeting tussen een stramme prins en een zwoel volksmeisje. Alweer zo’n film die bijna een documentaire over zijn acteurs is.

Slotsom: MY WEEK WITH MARILYN leert je niets wat je niet al ziet als je naar Marilyns films zelf kijkt. Neem Joshua Logans Bus Stop, een in wezen onopmerkelijke komedie over een boerenpummel die meent vrouwen te kunnen temmen zoals paarden, tot hij Marilyns pad kruist. Maar de intensiteit die zij investeert in het meisje met de moeilijke jeugd en de neurotische kwetsbaarheid tilt de film op een ander niveau en zorgt voor een krop in de keel. Net zoals in haar grootse laatste film met die alleszeggende titel: John Hustons The Misfits.

Geschreven door DIRK DUFOUR

My Week with Marilyn

07/03/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Paradiso

Media: 

Trailer: 

U_tbnTM7zVE