Nerve

In het digitale durfspel NERVE verzinnen anonieme kijkers uitdagingen voor de deelnemers. Als ze slagen, krijgen ze telkens een mooie som op hun bankrekening. Stoppen kan op twee manieren: opgeven – en je geld verliezen – of pijnlijk mislukken.

De uitdagingen beginnen onschuldig, zoals met een tochtje naar het New Yorkse stadscentrum. Gaandeweg worden ze sinister, tot ronduit dodelijk. Kijkers zijn alomtegenwoordig. Via hun smartphone filmen en volgen ze gretig hoe spelers elkaar elimineren. Meer dan het financiële aspect stuwt onmiddellijke faam bij al die volgers de waaghalzen. Vee, een meisje dat sinds de dood van haar broer meer verantwoordelijkheidszin heeft dan een doorsnee tiener, waagt haar kans. Wanneer ze Ian ontmoet, groeien ze uit tot de sterren van het spel.

Het fictieve spel is zo’n fenomeen dat vooral jongeren onder de vijfentwintig in de ban houdt, terwijl oudere mensen bedenkelijk een wenkbrauw optrekken. Ook NERVE is een ware tienertrekker – met grote problemen als schoolkeuze, moeder-dochterrelaties en de grenzen van vriendschap – maar dan op maat van een nieuwe generatie die leeft via het smartphonescherm. Online vormentaal is als stijlelement in de film opgenomen. New York wordt weergegeven als een onvatbaar sociaal netwerk. Net als de snelle, onpersoonlijke en nerveuze cinematografie zit dat de emotionele beleving soms in de weg, maar het is perfect op zijn plaats.

De creatie van een online identiteit behandelden regisseurs Henry Joost en Ariel Schulman al eerder in hun documentaire Catfish. Ook in deze thriller doen ze niet veel moeite om de gevaren ervan subtiel aan te brengen. De film waarschuwt onverholen voor de verleidingen van anonimiteit en het gevoel van onbelemmerde vrijheid. Emma Roberts, Dave Franco en Emily Meade vertegenwoordigen geloofwaardig een nieuwe, frisse digitale generatie. In hun dodelijke spel zijn de The Hunger Games nooit veraf. NERVE wordt echter met elke opdracht ongeloofwaardiger. Het einde is een moraliserende, onnodige finale die de film geen eer aandoet. De opbouw er naartoe is beangstigender. Waar gewoonlijk in dergelijke tienerthrillers de slechterik net te duidelijk vanuit de schaduw werkt, kijken hier duizenden ogen anoniem mee. Dat is voyeurisme dat kan tellen.

Geschreven door JONAS BRUYNEEL

Nerve

05/10/2016
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Belga

Media: