The Nice Guys

Shane Black, de scenarist die zich ooit tot de fine fleur mocht rekenen van het overbetaalde schrijverscorps in Hollywood met hits zoals de Letal Weapon-franchise, Last Action Hero en The Last Boy Scout, raakte na enkele flops ei zo na in de vergetelheid. Anno 2005 liet hij evenwel opnieuw van zich spreken met de superbe, ingenieuze, bijzonder grappige en lekker venijnige noirpastiche Kiss Kiss Bang Bang. Drie jaar terug schreef en regisseerde hij nog Iron Man 3. Met THE NICE GUYS mixt hij neonoirelementen van de zeventiger jaren met de buddy flicks van de jaren 80.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: THE NICE GUYS is niet zo geniaal als Kiss Kiss Bang Bang, ook al lardeert Black zijn buddykomedie opnieuw met ettelijke knipoogjes naar de grote – maar ook minder populaire – genreklassiekers en schudt de oneliners uit zijn mouw alsof hij met een vingerknip een mandvol vruchten uit de kerselaar haalt.

De film situeert zich in het Los Angeles van 1977. Philippe Rousselot fotografeert de City of Angels in een oranjekleurige smog en een hoofdzakelijk bruin kleurpalet, reliëf gegeven door pastelkleurig neon. Black opent met een hilarische scène, waarin een tiener een pornoblaadje uit de slaapkamer van zijn ouders haalt (Black plaatst zijn verhaal tegen de achtergrond van de florissante porno-industrie van de seventies) en op de tonen van de Temptations ‘Papa was a Rollin’ Stone’ een wagen met daarin de centerfold – Misty Mountains – in de tuin van  de tiener belandt.

De dood van de pornoactrice Misty Mountains is slechts de aanzet voor de doelbewust labyrintachtig aandoende plot, waar het pad van de privédetective Holland March (Ryan Gosling) en dat van de huurling Jackson Healy (Russell Crowe), die zijn medemens krachtdadig op andere gedachten moet brengen, elkaar kruisen in een zoektocht naar een vermist meisje. De glamour van het pornomilieu verbergt uiteraard banden met maffiosi die zich uitstrekken tot in de hoogste kringen van industrie, politiek en wetgevende macht.

Het stuntelende duo March-Healy wordt bijgestaan door March’ dertienjarige dochter Holly, die al even vuilbekkend en rad van tong te keer gaat als haar vader, maar meer bij de pinken is en een grotere aanleg voor detectie etaleert dan de twee ‘nice guys’ met wie ze optrekt.

Plot en dramatische intensiteit zijn weliswaar slechts een aanleiding voor de wisecracks en de vele actiescènes (shoot-outs en achtervolgingen). In Kiss Kiss Bang Bang diende de complexe plot (de opdeling in hoofdstukken bevatte telkens titels van boeken van Raymond Chandler) als kapstok voor een kwistig citeren uit het noirgenre. THE NICE GUYS is – zoals Kiss Kiss Bang Bang – niet zozeer een parodie, dan wel een ode aan het buddygenre. En Black is bij momenten briljant, maar de wat simplistische plot en (naar de finale toe) die paar shoot-outs te veel maken van THE NICE GUYS net geen meesterlijke komedie. Zeer onderhoudend en boordevol guilty pleasures is hij natuurlijk wel.

Geschreven door PIET GOETHALS

The Nice Guys

15/05/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Belga

Media: 

onomatopee