Nico, 1988

De zangeres Nico heeft een legendarische status, vooral als ‘zangeres van The Velvet Underground’. Met NICO, 1988 wil de Italiaanse Susanna Nicchiarelli, de aandacht verschuiven naar de vrouw Christa, op en naast het podium vertolkt door Trine Dyrholm.

Dit is een zeer mooie film. Dit is zeer verontrustende cinema. Dit is het relaas van de laatste drie jaren van Nico, ooit van The Velvet Underground. Dit is het verhaal van iedereen die ‘te oud’ dreigt te worden. Dit is een niet-alledaagse tragedie over een vrouw voor wie het allemaal nog had moeten beginnen. Dit is een meesterwerkje gemaakt door vrouwen die weten wat ze doen, de Italiaanse auteur-regisseur Susanna Nicchiarelli en de ongelofelijk straffe actrice Trine Dyrholm, die gestalte geeft aan de vrouw die maar één ding wil: Christa kunnen zijn, omdat ze al lang niet meer gelooft in Nico, het icoon dat in maar drie nummers van The Velvet Underground de leadvocals op zich heeft genomen.

In vage flashbacks vangen we slechts in een fractie het beeld op van de jonge Nico, te midden van andere fragmenten uit haar roemrijke verleden in Andy Warhols Factory en aan de zijde van Lou Reed. Dat doet er niet meer toe. Wat de film vooral wil is de innerlijke strijd tastbaar maken van een vrouw die op zoek is naar de echte betekenis van haar leven, terwijl ze alleen maar wordt aangesproken op haar verleden. Ze woont niet langer in New York of Parijs, maar in Manchester, als een schijnbaar gelauterde vrouw die eindelijk haar eigen stem heeft gevonden. Hoewel ze daardoor wel aan alle succes heeft ingeboet. Haar grootste spijt is dat ze haar zoon op vierjarige leeftijd heeft afgestaan voor adoptie. De jongen heeft, net als zijn moeder, een heroïneprobleem, en kan het leven op inmiddels 17-jarige leeftijd niet meer aan. Christa besluit zich weer over hem te ontfermen en neemt hem mee op een Europese tournee langs aftandse zaaltjes. Het leven van twee is meer waard dan dat van één, niet? Dat van zowel de zangeres als de moeder, zeker. Geleidelijk aan neemt in je hoofd Christa de plaats in van Nico. De liedjes gaan steeds mooier klinken en haar leven is eindelijk wat het voorheen nooit is geweest: authentiek. Is dit een wondermooi modern sprookje? De popartprinses laat in ieder geval al haar demonen los tijdens een clandestien optreden in Polen en rekent op haar manier af met communisme en elke andere cultuur die meent dat ze publiek bezit is.

Vertoningen: cinenews.beMeer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in uw bus met een abonnement.

Geschreven door BRAM DE SUTTER

Nico, 1988

18/04/2018
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Cinemien

Media: 

onomatopee