Nocturnal Animals

Op een slecht moment in het leven van Susan Morrow (haar galerie doet het financieel niet goed en haar man heeft affaires met andere vrouwen) stuurt haar ex-man Edward, die ze 19 jaar niet meer gezien of gehoord heeft, haar een manuscript. Ze raakt vrijwel meteen in de ban van zijn verhaal over Tony, die met zijn vrouw en dochter ’s nachts door een psychopaat en zijn kornuiten van de weg gereden wordt, met gruwelijke gevolgen.

Het lezen van het boek roept herinneringen op aan haar ontmoeting met Edward, en hun huwelijk dat misliep, vooral omdat Susan al snel (vooral onder invloed van haar moeder) haar bewondering voor haar man als schrijver verloor, hem zwak vond, en zij materialistischer bleek dan ze zelf had vermoed. Die drie verhaallijnen worden door elkaar verteld, net zoals in de roman Tony & Susan waarop NOCTURNAL ANIMALS gebaseerd is; de filmtitel grijpt terug naar de titel van Edwards roman in dat boek. NOCTURNAL ANIMALS is Tom Fords tweede film, na het ontroerende en met prijzen overladen A Single Man, over George (een uitstekende Colin Firth) die zijn partner verliest en besluit dat hij niet alleen wil voortleven. Het verhaal speelt zich af in de jaren zestig, toen homoseksualiteit nog nauwelijks geaccepteerd werd. A Single Man bevatte net zoals NOCTURNAL ANIMALS heel wat autobiografische elementen, zo vertelt Tom Ford, die van zijn twee films zelf het scenario geschreven heeft; ooit was hij op het punt waarop Susan zich bevindt wanneer ze Edwards boek krijgt. Ford verwerkt dat idee ook in zijn film. “Kun je niet eens over iets anders schrijven dan over jezelf?” vraagt de jonge Susan geïrriteerd nadat ze werk van Edward gelezen heeft. “Elke schrijver schrijft over zichzelf”, is zijn antwoord. Dat is dan ook de sleutel van de film. Edwards verhaal gaat in wezen over hem en Susan.

Ford maakt dat stilistisch duidelijk door de vele beeldrijmen. Zo zien we Susan en Edward nogal eens in opeenvolgende beelden in dezelfde positie en vanuit dezelfde hoek gefilmd; in bad bijvoorbeeld, Susan thuis en Tony in zijn motel. Ook Susan lijkt (onbewust?) aan te voelen dat Edwards verhaal met haar te maken heeft. Tony neemt in haar fantasie (we zien haar telkens lezen voor we een stuk uit het manuscript zien, we moeten dus wel aannemen dat we het verhaal zien zoals het zich in haar hoofd afspeelt) immers de gedaante aan van Edward, Laura (Tony’s vrouw) lijkt sterk op Susan. Bovendien zijn er voorwerpen die in de verschillende verhaallijnen terugkomen. Een rode sofa bijvoorbeeld, of een groene auto. Dat die verhalen door elkaar lopen wordt nooit verwarrend voor de kijker, omdat stijlfreak Ford ze heel verschillend in beeld brengt: Edwards verhaal verandert na de spannende, onheilspellende opbouw naar de aanvaring met de criminelen in een ware western, met de dorre landschappen van Texas (het widescreen helpt natuurlijk) en de sheriff-achtige agent Bobby Andes, een onverwacht hilarische rol van Michael Shannon (99 Homes), licht karikaturaal maar altijd aanvaardbaar. Ook de Brit Aaron Taylor-Johnson (Kick-Ass, Anna Karenina) is als de psychopaat Ray misschien wat vreemd maar wel uitstekend gecast. De twee verhaallijnen over Susan spelen zich vooral binnen af. Susans verleden baadt in warme tinten, alsof de tijd haar herinneringen gekleurd heeft. Susan is er zelden alleen, in tegenstelling tot het heden, dat in kille grijs- en blauwtinten opgenomen is. Ook de kunst waar Susan zich mee omringt is provocerend en vervreemdend. “Ik verkoop rommel”, zegt ze ontmoedigd. Modeontwerper Ford haalt daarmee met enige zelfspot uit naar zijn eigen wereld. De film fascineert. Vanaf het wat Lynchiaans aandoende begin met de dansende oudere, bijna naakte zwaarlijvige dames stel je je vragen over achterliggende betekenissen en dubbele bodems. Stilistisch is de film áf. Een overrompelende ervaring.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

Nocturnal Animals

11/01/2017
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Sony Pictures

Media: