Oculus

In de cinema kent de spiegel een lange geschiedenis, denk maar aan De spiegel van Andrej Tarkovski en Taxi Driver van Martin Scorsese. Maar de spiegel waarvan ditmaal sprake is geen toegangspoort tot de hectaren van het geheugen of het oefenterrein voor een psychotisch ‘are you talking to me?’-nummertje. Veeleer is het een duister tuig dat de ongelukkige bezitters eerst hallucinaties bezorgt en vervolgens zombies van hen maakt. Wat in OCULUS (Latijn voor ‘oog’) meteen opvalt, is het psychologiserende bad waarin het hele verhaal is gedrenkt. Zoals wel vaker in films over paranormale verschijnselen worden een believer en een nonbeliever, in dit geval broer en zus, samen in het hart van de actie geplaatst.

Tien jaar na een familiedrama waarvan de wonden stilaan lijken geheeld, keren ze terug naar de plaats van de misdaad en trachten via videocamera’s en een reeks technologische hulpmiddelen na te gaan of de spiegel al dan niet behekst is. In het genre van de horrorthriller, dat om het zacht uit te drukken vaak met de geloofwaardigheid flirt, hangt alles af van stilering. Scenarist-regisseur Mike Flanagan doet aanvankelijk aardig zijn best met secuur camerawerk en een verzorgde production design. Zijn prent gaat terug op zijn eigen korte film uit 2006, die hij nu met meer financiële armslag tot een avondvullende speelfilm heef gemaakt.

Na een intrigerend begin gaat hij heden en verleden vermengen via een systeem van in elkaar hakende flashbacks, waardoor je als kijker na een tijdje niet meer weet in welke periode je je bevindt. Zo overtreedt hij het KISS-principe van de horrorfilm (keep it simple, stupid). De bedoeling was natuurlijk om de verschillende tijdniveau’s met elkaar te laten resoneren, maar het verstoort vooral de identificatie met de personages. De jonge acteurs (van de kinderen tot de jonge volwassenen) doen het goed tot uitstekend, maar de ouders worden vertolkt door B-filmacteurs van bescheiden allooi en met een geringe geloofwaardigheid.

De soundtrack gooit de clichés van het genre (diepe bastonen en ijzig schrille strijkers) op een hoopje in een weinig inspirerende potpourri. Naar het einde toe raakt de cineast in zijn eigen kluwen verward, waarop hij de intrige dan maar laat imploderen.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Oculus

04/06/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
A-Film

Media: 

onomatopee