Passengers

Jennifer Lawrence en Chris Pratt, twee van de populairste filmsterren van dit moment, in een romantisch scifidrama. Het zou in de sterren geschreven moeten staan dat Passengers even kwaliteitsvol is als zijn charismatische cast. In zijn eerste halfuur toont de film zich veelbelovend. Het ruimteschip Avalon is op weg naar Homestead II, een planeet die door de mens gekoloniseerd kan worden. De 5000 passagiers zijn nog 90 jaar verwijderd van hun nieuwe thuis wanneer Jim door een technische storing te vroeg ontwaakt uit zijn hibernatiecocon. De openingsakte doet denken aan een lightversie van Moon en verkent de gevolgen van totale isolatie. Pratt brengt in zijn eentje wat van het aanstekelijke gevoel voor humor mee van zijn Guardians of the Galaxy-personage. Helaas laat vanaf dat moment het scenario van opkomend talent Jon Spaihts (coauteur van Prometheus en Dr. Strange) zijn cast in de steek. Wanneer Aurora, een schrijfster die furore wil maken door als eerste een verslag te publiceren over het leven op een galactische kolonie, door een problematische maar moreel interessante scenariowending ook wakker wordt, zijn de consequenties voor de rest van de film dramatisch. Aurora is eerst nog letterlijk een schone slaapster, dan een object van de mannelijke blik. Hoewel het lijkt of hun relatie zich lieflijk veruiterlijkt, is Aurora slachtoffer van Jims egocentrisme. Regisseur Morten Tyldum, nog half dronken van zijn succes met The Imitation Game, negeert echter te vaak de moreel ambigue vraagtekens die bij het ontwaken van Aurora horen. Het opzet had kunnen leiden tot een intelligente film over moraliteit en eenzaamheid, in plaats daarvan is Passengers een combinatie van een weinig overtuigende romance en een zielloze actiethriller. En wat doe je met een romantisch scifispektakel waarin zowel romance als spektakel je koud laten? Bovendien is de camera zo verliefd op Aurora’s vrouwelijkheid dat alle nuance onder de mat wordt geveegd. Vooral de vergevingsgezindheid van het vrouwelijke hoofdpersonage is lachwekkend en staat voor de totale onderwerping aan de mannelijke held. Passengers steunt duidelijk op de recente triomf van Gravity en The Martian. Die konden echter wel op menselijk én dramatisch vlak bekoren. Het steeds brozer wordende schip mag dan zinkend zijn, maar dat geldt evenzeer voor de film.

Geschreven door SVEN HOLLEBEKE

Passengers

28/12/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Sony

Media: 

onomatopee