Peggy Sue Got Married

Nu we bijna met een achteruitkijkspiegel kunnen focussen op de jaren 2010, richt Columbia Pictures de volgspot op de jaren 80. Niet echt hoogdagen in Hollywood, met veel geformateerde films die ver verwijderd waren van de wilde New Hollywoodparels. Toch zijn er (her)ontdekkingen te doen. Zoals Francis Ford Coppola’s PEGGY SUE GOT MARRIED.

Onder het label 'Eighties classics' brengt Sony een pakket Amerikaanse jaren 80-films van het in 1983 tot Tri-Star omgevormde Columbia Pictures (opnieuw) uit op dvd. Klassiekers kan je ze niet allemaal noemen. Columbia was geen toonaangevende major in dat decennium (waarin bovendien de American Independent Cinema ontstond), waardoor de selectie ook niet echt representatief is voor het tijdsgewricht. Al blijven enkele van hun films zeer de moeite.

Opgeruimd decennium

Tijdens de jaren 80 grepen de met grote concerns verbonden Amerikaanse studio's opnieuw de macht en werden financiële debacles zoals Michael Cimino's Heaven's Gate en Elaine Mays Columbiaproductie Ishtar aangegrepen om auteurs in het algemeen en New Hollywood in het bijzonder buitenspel te zetten. De macht van de regisseur werd gebroken en het rauwe realisme van de seventies maakte plaats voor een meer cleane cinema. Al gingen genrefilms en de nieuwe toenadering tot de fantasiewereld (ET, Raiders of the Lost Ark, The Empire Strikes Back, Back to the Future, Ghostbusters, Aliens ...) niet steevast belangrijke thema's uit de weg. Vooral Vietnam stond hoog op de agenda in onder meer First Blood, Platoon, Full Metal Jacket en Born on the Fourth of July.

De eighties waren in Hollywood de jaren van de opkomst van de sequels en de high concept films, van het inkleuren van klassiekers (King Kong, Casablanca) en de drang naar blockbusters, van tienerangst en tienerkomedies (John Hughes en de Brat Pack), van James Bond en actiehelden (Die Hard, Lethal Weapon), van de machtsgreep van Spielberg en Lucas, van mainstream horrorcinema (Halloween, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street), van melodramatische Oscarfilms (On Golden Pond, Terms of Endearment, The Big Chill, Forrest Gump), van speciale effecten en sciencefiction (Blade Runner, Terminator, Tron), van de terugkeer van het grote epos (Reds, The Last Emperor, The Right Stuff, Out of Africa) en van de muzikale-film-met-populaire-soundtrack (Staying Alive, Flashdance, Footloose, Dirty Dancing).

Deze trends worden weerspiegeld in de 'Eighties classics'-collectie, die daarnaast aangeeft dat er toen ook zeer matige Amerikaanse films onze bioscopen overspoelden. Ivan Reitmans legerkomedie Stripes bevat nog enkele geslaagde grappen (“We zijn Amerikanen met hoofdletter A. Weet je wat dat betekent? Dat onze voorouders uit elk deftig land werden getrapt”), maar zowel Amy Heckerlings pratende-baby-film Look Who’s Talking als de Val Kilmerkomedie Real Genius ogen nu hopeloos verouderd. Ondanks enkele sterke dansscènes kunnen Mikhail Baryshnikov en Gregory Hines het Koude Oorlogsdrama White Knights van Taylor Hackford niet redden en Peter Yates' fantasyavontuur Krull bezit een zekere kitscherige charme, maar is enkel interessant voor fans van Marvel.

Gelukkig zijn er ook, toevallig allemaal zonder bonusmateriaal uitgebracht, films die wél de middelmaat overstijgen. Zoals John Badhams intelligente actiefilm Blue Thunder, Brian De Palma's heerlijk voyeurisme filerende thriller Body Double, John Carpenters atypische romantische scifi Starman, Blake Edwards ijzersterke komedie Blind Date met Kim Basinger en Bruce Willis, John Boormans semi-autobiografisch Tweede Wereldoorlogverhaal Hope and Glory en Francis Ford Coppola's zwaar miskende romantische tijdreis PEGGY SUE GOT MARRIED.

Coppola's eigenzinnige tienerfilm

In de openingsscène van PEGGY SUE GOT MARRIED slaagt de 42-jarige Peggy Sue Kelcher erin om zich in een oude jurk te wringen ter gelegenheid van een schoolreünie. Ze voelt zich duidelijk ongemakkelijk. Haar man – Crazy Charlie, die opduikt in TV-commercials voor zijn winkel – is er vandoor gegaan met “that young bimbo” en het in grote zwart-witfoto's gevatte verleden is meer dan ooit ongrijpbaar voor haar.

Het applaus, de lofzangen en de pompeuze muziek bij haar verkiezing tot 'koningin' van de bijeenkomst – de 'koning' is een voormalige nerd die het gemaakt heeft – zijn er te veel aan en Peggy Sue valt flauw. Ze blijft even buiten westen en ontwaakt in de ziekenboeg van de school, maar dan wel in 1960.

Peggy Sue voelt zich nog steeds ongemakkelijk, dit keer omdat ze als volwassene gevangenzit in het lichaam van een zeventienjarige. Daardoor bekijkt ze alles van op een afstand. De tijdreis heeft haar bewuster gemaakt, maar in ander opzicht ook jonger en impulsiever. Elke ervaring, elke ontmoeting krijgt een intensiteit die ze toen niet had.

Daardoor koestert Peggy Sue kostbare momenten: een spel met haar jongere zusje, het weerzien met haar moeder, het familiale ontbijt, het bezoek aan de grootouders, het zingen van ‘My Country Tis of Thee’. Andere momenten wil ze snel, te snel soms, consumeren: ze wil met Charlie vrijen, ze wil de raadselachtige beatnikdichter Fitzsimmons leren kennen.

Tegelijk is ze gevoeliger en minder radicaal. Ze weet immers wat er gebeurd is met de vrije levensstijl die Fitzsimmons propageerde en ook wat er geschiedde met de eigen familie die ze zo vanzelfsprekend vond (namelijk uit elkaar vallen en dood).

Melancholisch maar niet sentimenteel

De lichtvoetigheid van PEGGY SUE GOT MARRIED is dan ook niet meer dan een vernis dat spijt, pijn en verbittering verhult. De gevoelens van ontgoocheling zijn het gevolg van een te zeer vasthouden aan idealen en een te sterk rekenen op anderen, maar ook van een te krampachtig leven waardoor de jeugdige energie verstopt raakte.

Peggy Sue's tocht door het verleden, door herinneringen aan het verleden, is tegelijk een tocht naar de diepste menselijke eenzaamheid. Vanuit het besef dat elk individu in feite alleen is, leert ze dat ze moet koesteren wat ze in de loop der jaren verloor.

De iconische filmmaker Francis Ford Coppola heeft heel wat klassiekers en meesterwerken op zijn naam staan: The Godfather I + II, The Conversation, Apocalypse Now, Rumble Fish, Youth without Youth en Twixt. In het rijtje miskende, bijna vergeten meesterwerken kunnen we naast The Outsiders en One from the Heart ook PEGGY SUE GOT MARRIED plaatsen. Die verrast door verbittering en melancholie te tonen waar je nostalgie, romantiek en sentiment verwacht naar het model van Back to the Future, de gladgepolijste eightiesfilm van Robert Zemeckis. Coppola bleef echter een filmmaker van de seventies met een visionair toekomstbeeld, wat hem in volgende decennia zuur zou opbreken. Maar dat is alweer een ander verhaal.

FILM: **** / geen extra’s

Themastukken en meer besprekingen van films op dvd, VoD en blu-ray vind je in de rubriek 'Huisbios' in ons maandelijkse tijdschrift, te bestellen via mail.

Geschreven door IVO DE KOCK

Peggy Sue Got Married

Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
1986
Distributeur: 
Sony

Media: 

onomatopee