Perdrix

Alles is al eens gedaan. De romantische komedie waarin twee buitenbeentjes samen de liefde vinden is een genre op zich. De formule werkt omdat iedere kijker zichzelf een buitenbeentje voelt en droomt van ware liefde. Erwin Le Ducs tweede film betreedt dan wel begane paden, hij kijkt ook goed rond en ontdekt er nieuwe dingen. Zo maakt hij van PERDRIX een verfrissende bespiegeling op romantiek.

De onverwachte tortelduiven zijn de excentrieke Juliette (sterke rol van een naturel Maud Wyler), die enkel leeft voor zichzelf, en de lamme goedzak Pierre, die enkel leeft voor anderen. Ze worden omringd door een zestal tragikomische personages die eveneens wat verloren rondlopen in de wereld. Via hen doet Le Duc enkele rake uitspraken over wat liefde kan zijn. Pierres moeder verkondigt met warme, romige stem wat De Grote Liefde is op haar radioprogramma L’amour existe. “Le grand amour donne la réponse immédiatement à la vraie question: est-ce que la vie que vous vivez, est véritablement la votre?” Zijn collega is dan weer een rasechte cynicus: “L'amour, c’est donner ce que vous n'avez pas à quelqu'un qui n'en veut pas.” En Pierre en Juliette, die moeten het samen nog uitdokteren. Hoe uiteenlopend de visies ook zijn, uiteindelijk komt liefde steeds bovendrijven als een soort intern kompas. Al is de te bewandelen weg niet altijd de gemakkelijkste. De weduwe moet haar man loslaten, de verstikkende vader moet zijn dochter vrijheid gunnen.

Met enkele originele scenariovondsten, zoals een gestolen leven in dagboeken, een straffe metafysische dansscène en een poëzievoordracht in de nacht, geeft Le Duc het nodige gewicht aan een verder eenvoudige romcom. De Fransman  kiest voor gortdroge ‘Scandinavische’ taferelen (traag en absurd zoals Roy Andersson of Grímur Hákonarson), maar slaat af en toe de bal mis door daar Franse karakterhumor aan toe te voegen. Een andere, haast expliciete Franse invloed is Jean-Luc Godard, tegen wil en dank de peetvader van de quirky romance. De scène waarin Pierre en Juliette midden in een oorlogsre-enactment belanden, had zo uit Pierrot le fou kunnen komen. De reflectie over het naspelen van gebeurtenissen is een reflectie over cinema, een vervreemdingstechniek die Godard beheerst als geen ander. Ook het reciteren van poëzie (hier die van de 18de-eeuwse romantische schrijver Novalis) wijst zijn richting uit. Poëzie in beeld, tekst én in een streep muziek op de openingstrack. Luister maar eens naar de eighties-new wave van Gérard Mansets ‘Entrez dans le rêve’. Ramenez le drap sur vos yeux / Allumez l'écran merveilleux / Quand le jour s'achève. Breng het laken over je ogen / Belicht het prachtige scherm / Wanneer de dag op z’n einde loopt. 

PERDRIX is beschikbaar voor thuiskijken op lumierefilms.be, universcine.be en dalton.be.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

Perdrix

Regisseur: 
Scenario: 
Distributeur: 
Cinéart

Media: