A Perfect Day

Bosnië, 1995. Terwijl de strijdende partijen in het voormalige Joegoslavië een wankel bestand naleven, wordt in een waterput een lijk gevonden. Door deze doelbewuste sabotagedaad moet een grote groep mensen het zonder drinkwater stellen. Een waterzuiveringsteam van een westerse hulporganisatie komt ter plaatse, maar het touw waarmee ze het lichaam ophijsen breekt. De zoektocht naar een nieuw touw neemt iets meer dan 24 uur in beslag, een dag waarin van alles misgaat. Dat tragikomische gegeven is de insteek voor een wrange analyse van de internationale reactie op gewapende conflicten. De plaatselijke bevolking denkt alleen aan overleven, de niet-gouvernementele organisaties zijn verscheurd tussen hun idealisme en de praktische noden op het terrein, de VN-blauwhelmen rijden zich vast in bureaucratische procedures en de journalisten bekijken het maar. Maar anders dan in het recente Les chevaliers blancs, waarin Joachim Lafosse een vergelijkbaar thema verkwanselde, is de toon hier bezadigder – misschien omdat een en ander is gebaseerd op een literaire bron. Meer bepaald gaat het om ‘Dejarse llover’, een korte roman van de Spaanse arts en hulpverlener Paula Farias, die voortbouwde op haar ervaringen bij Artsen zonder Grenzen in diverse conflictgebieden.

Als in een absurdistische vertelling van Nikolaj Gogol of Milan Kundera wordt de zoektocht naar het touw een middel om de complexe situatie in al haar facetten te benaderen. En passant wordt ook een portretgalerij neergezet van personages die de zaak telkens vanuit hun particuliere perspectief bekijken. De teamleden van de (fictieve) ngo hanteren hun cynisme en haantjesgedrag zoals een schild om zich te beschermen tegen de schrijnende toestanden waar ze voortdurend tegenaan lopen. Ondanks hun lovenswaardige intenties blijven het mensen van vlees en bloed, met hun eigen besognes en kleine kantjes. In de warme betrokkenheid op mooi uitgediepte personages en de sociaal-kritische toon herken je de aanpak van Fernando León de Aranoa (Princesas, Barrio). De Aranoa is nog het meest bekend vanwege Los lunes al sol (2002), waarmee hij het Spaanse oertalent Javier Bardem voor het eerst een breder publiek bezorgde. Door de wispelturige aard van het Belgische distributielandschap kregen we sindsdien geen films van hem meer te zien, maar in eigen land heeft de man een indrukwekkende staat van dienst als scenarist, regisseur, producent, documentairemaker, tekenaar en auteur.

De inspiratie voor A PERFECT DAY, zijn eerste Engelstalige film, deed hij naar eigen zeggen op toen hij bij diverse conflicthaarden in de wereld documentaires draaide en daarbij altijd opnieuw op hulpverleners stuitte. De internationale all-star cast wordt aangevoerd door een luimige Benicio Del Toro. Vormelijk grijpt de film je vanaf de allereerste seconden bij het nekvel. Het tegelijk inventieve en schokkende openingsbeeld, een point of view-shot van onder in de waterput, keert in het verdere verloop nog regelmatig terug als een laconiek visueel refrein. Conform de dramatische structuur van de film maakt de fotografie een mooie boog, van een aarzelende lentezon over de grauwe mistroostigheid van een betrokken hemel tot de vernieuwde energie van de opkomende zon. Hiervoor tekent DOP Alex Catalán, de man die de mysterieuze moerassen van La isla mínima zo treffend weergaf. Let ook op de afwisseling van close-ups en panoramische vergezichten in het bergachtige landschap van Zuid-Spanje waar de film is opgenomen. Op de uitstekende soundtrack leveren nerveuze rock-'n-rollsongs (The Ramones, Marilyn Manson, Lou Reed) en smartlappen (Marlene Dietrich) ironisch commentaar op de tragische gebeurtenissen. Want dat de internationale gemeenschap in het Balkanconflict lang geen perfect parcours heeft afgelegd, daarvan is nu langzamerhand wel iedereen overtuigd.

Geschreven door GORIK DE HENAU

A Perfect Day

16/03/2016
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
September Film

Media: 

onomatopee