A Promise

“Ik moet nog drie genres uitproberen, een musical, een animatiefilm en een historisch drama”, zei Patrice Leconte jaren geleden. Ondertussen maakte hij in 1996 ‘Ridicule’, dat zich afspeelt aan het hof van Lodewijk XVI, in 2004 de muzikale documentaire ‘Dogora, ouvrons les yeux’ en twee jaar geleden de animatiefilm ‘Le magasin des suicides’, en kon hij zijn ‘to-do’-lijst opbergen. Met A PROMISE heeft Leconte opnieuw voor een kostuumfilm gekozen, al ligt het verhaal heel wat minder ver in het verleden dan in ‘Ridicule’ – niet veel meer dan een eeuw.

Het uitgangspunt is het boek ‘Widerstand der Wirklichkeit’ van Stefan Zweig, nog geschreven voor hij in 1933 naar Engeland emigreerde om te ontsnappen aan de greep van het oprukkende nazisme, dat pas in 1976 in zijn geheel gepubliceerd werd (ruim dertig jaar na zijn zelfmoord in 1942). Maar waar Zweigs roman heen en weer springt in de tijd (Zweig begint bij het einde, ruim na de Eerste Wereldoorlog), kiest Leconte voor een wat brave chronologische weergave. A PROMISE begint dus bij het begin, een paar jaar voor het uitbreken van WOI.

Friedrich Seitz (Richard Madden, uit ‘Game of Thrones’), die in een armoedig kamertje woont in een achterbuurt, krijgt een baan in het bedrijf van Karl Hoffmeister (Alan Rickman, Snape uit de ‘Harry Potter’-films). “Je zult geen contact hebben met de baas”, zegt de directiesecretaresse tegen Friedrich wanneer ze hem zijn kantoor wijst. Maar daar vergist ze zich in. Hoffmeister merkt de ambitieuze jongen al snel op (hij doet spontaan overwerk, hij heeft geen haast om naar zijn kamer terug te gaan, zelfs niet in de wetenschap dat zijn vriendin daar op hem wacht) en geeft hem alsmaar meer verantwoordelijkheid. Friedrich wordt vriend aan huis bij Hoffmeister, geeft diens zoontje bijles en wordt – hoe kan het anders – verliefd op diens veel jongere vrouw Lotte.

Hoffmeister lijkt de twee in elkaars richting te duwen – of toch niet? In elk geval vinden Lotte en Friedrich nogal wat hindernissen op hun pad. Zo’n driehoeksverhouding zou erg dramatisch kunnen zijn, maar Leconte laat het verhaal (misschien te) rustig voortkabbelen. Er zijn veel stiltes, veel betekenisvolle blikken. Er wordt weinig (meteen) uitgesproken. Het lijkt erop dat Leconte de langoureuze sfeer van het fin de siècle heeft willen oproepen. Wonderlijk lijkt ons nu dat zo kort voor de oorlog niemand zich bewust is van wat er komen gaat – dat geeft een extra laag aan de film, omdat de kijker met wat melancholie weet dat de plannen van de personages wel gedwarsboomd moeten worden.

Een beetje vreemd toch wel is dat Leconte gekozen heeft voor een Duitse roman waarbij hij de setting bewaart (hoewel een deel van de opnames in België gemaakt zijn), maar de personages laat spelen door Britse acteurs, in het Engels. Toen hem daar op het Filmfestival van Venetië naar gevraagd werd, zei hij dat hij Frans een belachelijke keuze vond, omdat de film zich immers in Duitsland afspeelt. Hij had oorspronkelijk in het Duits willen filmen, maar daar was het probleem dat hij die taal niet machtig is. Daarom werd het Engels, wat ook een universele taal is, en Leconte vindt het heel prettig om naar te luisteren. Maar of dat nu minder raar is dan te kiezen voor Frans?

A PROMISE probeert een beeld te geven van een tijd waarin de omgangsvormen belangrijker lijken dan gevoelens, die niet of nauwelijks uitgesproken kunnen worden. Ondanks een paar mooie momenten is Leconte er evenwel niet in geslaagd de onderhuidse spanning van een verboden (?) liefde voldoende aan de oppervlakte te brengen.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

A Promise

16/04/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Wild Bunch

Media: