Quai d'Orsay

Met zijn nieuwste Quai d'Orsay verrast veteraan Bertrand Tavernier met een vinnige kijk achter de schermen van de macht en een van de beste politieke satires ooit.

Locatie is het Ministerie van Buitenlandse Zaken aan de Parijse Quai d'Orsay, ten tijde van de flamboyante aristocraat Dominique de Villepin  die in de nillies de oorlog tegen Irak met alle middelen probeerde af te wenden. Wat had kunnen ontaarden in een chauvinistische kijk op het pacifistisch gehalte van de toenmalige Franse buitenlandse politiek, wordt in Taverniers regie een spitante en zinderend geacteerde kijk op een van de machtslaboratoria van het wereldgebeuren. Tegen de zwier waarmee de Franse  minister (toprol van Thierry Lhermitte) door de wandelgangen zoeft, is geen andere politieke satire bestand. Ook niet het gelijkaardige Britse In the Loop (2009) over het kabinet Blair, tot voordien stoute koploper in het genre.

Taverniers grimmige beeld van de bewakers van de wereldorde start met de komst van een nieuwe speechschrijver (Raphaël Personnaz) bij Buitenlandse Zaken om de legendarische toespraak voor de UNO- Veiligheidsraad voor te bereiden. Zelfs voor een kersvers afgestudeerde van de prominente “Ecole nationale de l'administration”is het wennen aan de eloquente snobistische stijl van het kabinet van Alexandre Taillard de Worms (alias de Villepin) en zijn aanstellerig hofpersoneel van stafmedewerkers en adviseurs. Men citeert er uit de losse pols wijsheden van Heraclitus en schenkt meer aandacht aan de glimmende staat van de schoenen of aan de juiste das bij het passende maatpak dan aan de diplomatieke verwikkelingen van een politieke beslissing.

Het valt de nieuwkomer echt niet mee om een samenhangend geheel te brouwen uit de losse, hoogdravende en weinig gebalanceerde politieke bevliegingen van zijn adellijke baas. Gelukkig is er de rechterhand van de minister, die als hofnar de grootsprakerige theorieën van het gouvernement voorzichtig mildert. Met kritisch leedvermaak filmt Tavernier de capriolen van de narcistische en ambitieuze minister, die broeit op een gepaste strategie om zijn stempel op de wereldorde te drukken. Zelfs het woelige wereldforum lijkt te klein om zijn energie te stuiten.

In het kielzog van de wervelwind van zijn optreden ruimt het kabinetpersoneel onopvallend het puin, terwijl ze elkaar een hak zetten om in zijn gratie te blijven. Tussen de diplomatieke reizen naar Afrika (een knipoog naar de huidige Franse politiek in Mali?), de wereldcrisis in Ludmenistan (alias Irak), geschillen met de Spaanse ansjovisvissers of een verzoenend Europees onderonsje in Berlijn, last Tavernier zelf citaten van Heraclitus in om de draak te steken met de pompeuze beoefening van het Gallische staatsmanschap.

Terwijl hij zich baseert op het gelijknamige stripverhaal van Christophe Blain en Abel Lanzac (pseudoniem van de Franse diplomaat Antonin Baudry), slaagt Tavernier erin het  ritme en de vindingrijkheid van de strip ononderbroken aan te houden. Zijn film wervelt door de coulissen van het oude paleis aan de Seine, waar de moderne technologie haaks staat op de empirestijl van het interieur. Tavernier slaagt erin het zonnekoninggedrag van het Franse staatsapparaat te doorklieven. In de Parijse traditie van het satirische weekblad Le canard enchaîné toont Quai d'Orsay  hoe vatbaar de Franse m'as-tu-vu politiek is voor de machtshonger en de onverantwoorde verleidingen van een grootmacht.

Bertrand Tavernier wordt in zijn vermakelijke en kritische aanpak meesterlijk gesteund door zijn hoofdvertolker. Als een aristocratische prins in de outfit van de Villepin maskeert Thierry Lhermitte de grillen en de twijfels van zijn personage met holle extravagantie en culturele pathos. Deze hilarische inkijk in het Franse hoofdkwartier van Buitenlandse Zaken is ongetwijfeld een film met César-potentie.

Geschreven door DIRK MICHIELS

Quai d'Orsay

06/11/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Alternative

Media: 

Trailer: 

jmwE8aSojrs

onomatopee