Quand on a 17 ans

Laten we het maar onmiddellijk meegeven: de doorgewinterde Franse actrice Sandrine Kiberlain is eens te meer zeer overtuigend als dokter van een bergdorpje in de Pyreneeën en dus meteen de bindende factor én de heelmeesteres voor alles wat zou kunnen foutlopen in de kleine lokale gemeenschap, uitstekend geschetst door André Téchine – Céline Tomboy Sciamma schreef mee aan het scenario – in QUAND ON A 17 ANS.

Sandrine Kiberlains echtgenoot, als gevechtspiloot in het buitenland gestationeerd, is meestal afwezig. Damien, haar enige opgroeiende zoon van 17 jaar, heeft weliswaar thuis niets tekort maar op school heeft hij het voortdurend aan de stok met Thomas, een even oude klasgenoot, adoptiezoon van een boerengezin hoog in de bergen. Het leven is hard daar. In de winter is de plek zelfs met een jeep nagenoeg onbereikbaar. Wanneer Thomas' moeder opnieuw een moeizame zwangerschap wacht, besluit Marianne, de dokter, om Thomas bij haar in huis te nemen, niet beseffend wat ze zich daarmee allemaal op de hals haalt. De film is opgebouwd op het ritme van de schooltrimesters, beginnend in de winter, wanneer een dik pak sneeuw alles bedekt en een en ander dempt.

De introductie van de twee jonge kemphanen is genuanceerd, trefzeker en fijn uitgetekend. Ook nevenfiguren zoals de klastitularis of de boksleraar die ervoor moet zorgen dat ook de graatmagere Damien zich fysiek beter kan verdedigen tegen de volgroeide Thomas, komen erg goed uit de verf. De toenadering tussen de twee 'rivaliserende' pubers komt er uiteindelijk in de zomer. Het ligt er misschien iets te vingerdik op dat de seizoenswissel ook de dooi moet voorstellen in de verhouding tussen de twee 17-jarige adolescenten.

Jammer, want daardoor verdwijnt geleidelijk aan de spankracht uit de film, een zedenschets, die zo zorgvuldig werd opgebouwd. Zolang de vijandigheid tussen de twee jongens nog geen oorzaak heeft, behoudt hij de volledige aandacht. De afloop wordt na verloop van tijd evenwel wat voorspelbaar, zeker voor wie het oeuvre van Téchiné een beetje kent, en dan dooft automatisch mee de interesse. Daar kunnen zelfs Sandrine Kiberlain, de afgemeten lyrische filmstijl van Téchiné of de spetterende bergsfeer weinig aan verhelpen.

Geschreven door HUGO BERNAERS

Quand on a 17 ans

30/03/2016
Regisseur: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Lumière

Media: 

onomatopee