Refugiado

Het Argentijnse drama REFUGIADO kaart het heikele thema van partnergeweld aan en begeeft zich daarmee op het terrein van het Spaanse psychodrama Te doy mis ojos (2003) bijvoorbeeld. De benadering mag dan verschillen, het resultaat is minstens even beklijvend. De achtjarige Matías wordt na een verjaardagsfeestje maar niet opgehaald. Zijn moeder blijkt thuis bewusteloos tussen de glasscherven te liggen. De dader is haar bloedeigen echtgenoot. ’s Mans gewelddaden nemen hand over hand toe en voor zijn vrouw is de maat vol. Ze grijpt wat spullen bij elkaar en samen met haar zoontje slaat ze op de vlucht. Het duurt een tijdje voor je als kijker begrijpt wat er gaande is, maar dat is dan ook de bedoeling.

Cineast Diego Lerman plaatst je resoluut in het standpunt van de slachtoffers. Mondjesmaat geeft hij de informatie prijs die je nodig hebt om een en ander te kunnen duiden. Die bij momenten frustrerende vertelstrategie levert op de lange duur wel vruchten af, want je beleeft de gebeurtenissen bijna net zo intens als de personages. De psychologische terreur die ze ondergaan wordt door Lerman neergezet met een uitgekiende vormelijke aanpak. De camera kleeft de personages op de huid. De wereld buiten het scherm dreigt voortdurend binnen te breken en dat heeft een uitermate claustrofobisch effect. Voeg daar nog een fotografie met natuurlijk licht en een angstaanjagend realistisch klankdesign aan toe, en je krijgt een impressionistische kijkervaring waar je stil van wordt. Neem de scène waarin moeder en zoon in hun voormalige woning op een haar na door de geweldenaar worden betrapt. Ze is van een emotionele beklemming waar de meeste horrorregisseurs nog een puntje aan kunnen zuigen.

Gelukkig wordt de film ook gedragen door degelijke vertolkingen. Moeder en zoon zijn letterlijk een film lang op de loop – refugiado betekent zowel ‘gevlucht’ als ‘vluchteling’ – en dat heeft zo zijn gevolgen voor hun relatie. Julieta Díaz en de jonge Sebastián Molinaro maken de oplopende spanning en ook de tedere momenten geloofwaardig zonder ooit in melodramatische maniertjes te vervallen. Met nauwelijks vier speelfilms in vijftien jaar tijd kun je Diego Lerman (La mirada invisible, Tan de repente) niet echt een veelfilmer noemen. Maar als zijn volgende even sterk is, wachten we graag.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Refugiado

13/05/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Imagine

Media: