Regression

Wanneer de Spaanse cineast Alejandro Amenábar een horrorthriller schrijft en regisseert met in de hoofdrollen Ethan Hawke en Emma Watson, dan zijn de verwachtingen hooggespannen.

Minnesota 1990. Angela (Emma Watson), 17 jaar, beschuldigt haar vader haar te hebben misbruikt. Maar na verhoor moet detective Bruce Kenner concluderen dat de vader geen enkele herinnering aan het gebeuren heeft. Om de zaak op te helderen en bewijzen te verzamelen wordt psycholoog Kenneth Raines (David Thewlis) gevraagd zijn regressietherapie (het weer oproepen van onderdrukte herinneringen) toe te passen op Angela'svader. Kenner en Raines slagen erin om de man te laten bekennen, maar tijdens het onderzoek wordt duidelijk dat niets is wat het lijkt en dat het mysterie wel eens deel zou kunnen zijn van iets groters, iets gruwelijks.  

REGRESSION gaat in op de collectieve hysterie die ontstond in de VS van de jaren 90 door het geloof in satanische rituelen (waaronder SRA – Satanic Ritual Abuse). Het verhaal is geïnspireerd op de befaamde West Memphis Three-zaak, die paniek veroorzaakte en vragen opriep omtrent satanisme. Dat Amenábar een intrigerend scenario kan schrijven bewezen zowel ‘The Others’ (2001) en ‘Abre los ojos’ (1997) als het Oscarwinnende ‘Mar adentro’ (2004). Ook REGRESSION is op het eerste gezicht een interessant verhaal waarin een agnostische detective zich vastbijt in een gruwelijke zaak die ook hem niet onberoerd laat. Ethan Hawke, een van de meest naturelle acteurs in Hollywood, is als detective Bruce de perfecte keuze voor deze detectivefilm, maar helaas moet ook Hawke zich voor één keer gewonnen geven. Zijn personage is te weinig onderbouwd, te eentonig om enige empathische identificatie te creëren. Ook de andere figuren zijn lachwekkend plat en oninteressant, met als beste voorbeeld de psycholoog die regressiehypnose toepast. Het uiteindelijk te dunne verhaaltje met de bijhorende ‘flat characters’ is hét pijnpunt van Amenábars nieuwste worp. 

Wel op niveau is de aan het verhaal aangepaste duistere en sfeervolle fotografie van Daniel Aranyó. Op een vrij klassieke manier brengt hij de film beklijvend in beeld, waardoor REGRESSION een intense kijkervaring wordt. De naar het surrealisme neigende nachtmerries blijven je achtervolgen en zorgen voor een weinig comfortabel gevoel. Ondanks een flauw verhaal wordt de film halverwege toch meeslepend dankzij een paar sterkere momenten. Droom, realiteit en nachtmerrie gaan in een blender tijdens Bruces nachtrust, wanneer REGRESSION op zijn sterkst is. Helaas gaat de cineast amper in op hoe hysterie een gemeenschap kan doen lijden. De omstreden regressietherapie wordt overgesimplificeerd en bepaalde personages draaien met de wind mee. Het thema van occultisme en satanisme is op zich fascinerend, zeker als je de psychologische gevolgen van paniek voor ogen hebt. Angst verspreidt zich razendsnel. Jammer genoeg vertoont Amenábars film te veel gebreken om echt goed te zijn. Hoewel enkele scènes – gelukkig zonder de vervelende ‘jump scares’ – schrik aanjagen door de onrustbarende inhoud, regeert er een ander gevoel bij het zien van de film: scepsis.  

Na het zien van REGRESSION haalt vooral de ontgoocheling het op andere emoties. Hoewel het verre van een slechte film is, wordt het donkere verhaal het slachtoffer van een al te voorzichtige aanpak en een scenario dat op zijn eigen beperkingen botst. Misschien lagen de verwachtingen dan toch te hoog.

Geschreven door SVEN HOLLEBEKE

Regression

28/10/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
eOne

Media: