The Rhythm Section

Zijn boxofficeflop in de VS is ruim voldoende om THE RHYTHM SECTION een Europese bioscooprelease te ontzeggen. De wraakthriller van Reed Morano (ervaren regisseur én DoP, al geeft ze de fotografie hier uit handen) wordt rechtstreeks naar de dvd-markt verbannen. Nu in huis te halen voor fans van Blake Lively, stevige fysieke metamorfoses en een plot die voorbijraast als een trein.

Morano opent pal op de climax. Een verwaaide Blake Lively houdt een pistool gericht op iemands achterhoofd. Alles wijst erop dat de hele film naar dit punt zal toewerken. Het personage heeft de macht letterlijk in handen. Maar met haar vinger op de trekker twijfelt ze.  

De eigenlijke saga van Stephanie start in Londen. Het contrast met de vrouw van in de proloog is groot. Lethargisch, bleek en bekrast staart ze naar een homevideo van een vrolijk gezelschap, haar gezin. Die tijden zijn voorbij. Sinds haar familie omkwam in een vliegtuigcrash, is Stephanie een schim van de beloftevolle student die ze ooit was. Ze moet ver zijn afgedwaald om te belanden waar ze nu is, in een bordeel om haar heroïneverslaving te bekostigen. Het is een weinig subtiel vertrekpunt van de ontwikkeling van het personage. Wanneer de journalist Proctor haar vertelt dat de vliegtuigcrash géén ongeluk was, maakt dat iets in haar wakker. Proctor haalt een internationaal netwerk van spionnen en terroristen (“our friends in the Middle East”) aan, maar het blijft abstract. Terrorisme lijkt zo een hedendaagse werkelijkheid die we niet langer in vraag hoeven te stellen. Omdat dat is wat gebeurt in misdaadfilms, wordt de journalist al snel koud gemaakt omdat hij te veel weet. Wraakzucht geeft Stephanie de moed om overeind te krabbelen en zich te ontpoppen tot huurmoordenaar, met als uiteindelijke doelwit het brein achter de aanslag. Maar kan ze iemand om het leven brengen? Dat is de onderliggende vraag die bij de erg drukke plot komt bovendrijven. 

Die plot komt voor uit Mark Burnells vierdelige boekenreeks over good girl gone bad Stephanie Patrick. Vermoedelijk gingen de producenten voor een franchise, maar dat komt in het gedrang door de slechte ontvangst bij publiek en critici. Burnell schreef ook het scenario. Dat hij romancier is en voor het eerst in film werkt, kan verklaren waarom het ritme van THE RHYTHM SECTION niet helemaal goed zit. De plotlijnen die Burnell niet heeft willen schrappen, krijgen te weinig tijd. Het verhaal gaat pijlsnel vooruit en springt van de hak op de tak. Een veelheid aan locaties is veelvoorkomend in spionage-avonturen (denk aan de reeksen rond James Bond en Jason Bourne), maar Burnell heeft duidelijk moeite om de juiste cadans te vinden wanneer hij Stephanie vooruitstuwt richting tussen Tanger, Londen, Inverness op het Ierse platteland, Madrid, Tanger, Surrey en New York. Verder had het script wel een dokter kunnen gebruiken. Komisch bedoelde dialogen zijn tenenkrullend (Stephanie tegen Proctor: “You can’t have sex with me”, hij, plagerig: “That’s a relief.”) of poëtische oneliners komen artificieel over (“You’re another victim. You’re just not dead yet”, geeft Proctor als reden waarom hij Stephanie contacteert).

THE RHYTHM SECTION heeft ook zijn sterke kanten. De dynamische fotografie sluit aan bij de inhoud, met bijvoorbeeld schokkerig camerawerk in actiescènes en een serene, verzorgde fotografie op rustpunten. Sean Bobbitt, bekend als DoP voor Steve McQueen (12 Years a Slave, Hunger, Shame), toont wat hij kan. Hetzelfde geldt voor Blake Lively, die vlot tussen verschillende vermommingen manoeuvreert, terwijl ze met onzekere trekjes steeds haar menselijkheid beklemtoont. Binnen de normen van de Hollywoodfilm (lees: met een tikkeltje overacting) levert ze een geloofwaardige, levendige vertolking af. De Amerikaanse actiefilm vergt een eigen acteerstijl, dramatischer dan in Europese arthouse maar subtieler dan in de Bollywoodfilm. Brave universiteitsstudent, verslaafde prostituee, actieheld; ex-Gossip Girl Lively meet zich de personae moeiteloos aan. Haar sexappeal speelt daarbij geen onbelangrijke rol, getuige onder meer de stomende affaire met een informant. We zien die aantrekkingskracht bij James Bond, Ethan Hunt of – met een flinke knipoog – Austin Powers en ook bij de vrouwelijke spionnen in Red Sparrow en Atomic Blonde. Het is misschien wel de grootste charme van de rol. In zijn scenario zet Burnell echter de seksualiteit van Stephanie altijd opnieuw in als een middel. Het personage kiest daar niet zelf voor (ze heeft zelf geen agency, een veelbesproken concept in de filmtheorie), maar wordt gestuurd door haar verslaving en later door haar mentor. Die insteek is niet enkel ongeïnspireerd, hij getuigt ook van een duidelijke male gaze. Het lichaam van Stephanie is eerder een object dan een subject. Het maakt dat THE RHYTHM SECTION anno 2020 behoorlijk uit de maat klapt. 

FILM ** / EXTRA'S * (verwijderde en uitgebreide scènes, featurette Stephanie's Journey) 

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

The Rhythm Section

Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2020
Distributeur: 
Universal

Media: