Ruby Sparks

“ik hou van verhalen die zowel de ietwat vrolijke als de ietwat trieste dingen in het leven tonen” zegt Zoe Kazan, de scenariste en hoofdactrice van RUBY SPARKS. De nieuwe film van de makers van Little Miss Sunshine, Jonathan Dayton en Valerie Faris, is een lichtvoetige en zuurzoete fabel over liefde en artistieke creatie.

Een romantische bespiegeling over hoe twee mensen hun liefdesverhaal in en buiten de realiteit opbouwen. Centraal staat Calvin Weir Fields, een schrijver die na een vroeg megasucces een leegte in zijn bestaan voelt. Calvins Escher-achtige woning in de heuvels van L.A. weerspiegelt door een labyrintische structuur zijn emotionele en mentale verwarring.  Om de leegte te vullen, en zijn writers block te overwinnen, creëert Calvin met zijn oude typemachine een droomvrouw. Wanneer zij letterlijk, in vlees en bloed, voor Calvin staat krijgt hij schrik. Eerst vreest hij voor zijn geestelijke gezondheid maar wanneer ook zijn nuchtere broer Ruby ziet, begint Calvin het gebeuren als een buitenkans te ervaren.

Niet alleen heeft hij een vrouw in zijn leven, hij kan al schrijvend ook bepalen wat ze doet, denkt en voelt. Alleen heeft Calvin zijn eigen gevoelens niet onder controle en steken verveling, irritatie en jaloezie de kop op. Al schrijvend bijsturen leidt tot verdere ontsporing.  De les is volgens Kazan dat “wanneer men van iemand houdt, men van het geheel moet houden, niet enkel van de geïdealiseerde delen”. RUBY SPARKS is geen conventioneel 'man ontmoet vrouw' verhaal maar een onderzoek naar de surrealistische vraag wat er gebeurt wanneer een man een vrouw uitvindt. Kazan is in de ban van Griekse mythes en baseerde zich op het verhaal van  Pygmalion en Galatée, het ivoren vrouwenbeeld dat de prins zelf boetseert.

Pygmalion wordt verliefd op zijn creatie die uiteindelijk door Aphrodite tot leven gewekt wordt. Door het animeren van dode objecten in handen van de artiest te leggen en de manipulatie door te trekken maakt Kazan er ook een reflexie over fantasmen, autonomie en identiteit van. “Men vraagt me soms of er meerdere Ruby's zijn,” zegt Kazan, “maar voor mij gaat het erom dat elke persoonlijkheid facetten heeft die je al dan niet aan bod kan laten komen. Als actrice gebruik ik zaken die ik in het normale leven niet zou aanraken. Dat heeft meer te maken met monsters uit de kelder halen dan met zichzelf volledig om te vormen”.

De mens blijft mysterieus en relaties zijn allerminst exacte wetenschap. “Het is futiel om in de liefde mensen te willen controleren,” stelt Kazan, “het is ook onmogelijk om hen volledig te kennen. Ze in een doosje steken en labelen is onzinnig”.  RUBY SPARKS is een luchtige en grappige film. Een subtiele combinatie van fantastiek en humor. “Wat me inspireerde om deze rol voor Paul te schrijven is iets dat men niet vaak met hem associeert,” benadrukt Kazan, “namelijk dat hij heel grappig is. Hij is ook in staat om fysieke humor te spelen en Jacques Tati vormde daarbij ons referentiepunt”.

RUBY SPARKS is ook een ernstige film. Een fabel over creatie en de verantwoordelijkheid van de artistieke 'schepper', over persoonlijke ontwikkeling en relaties, over het beeld van de vrouw in de moderne samenleving, over de opties die je hebt wanneer de liefde van je leven fictie blijkt. De Capra-achtige verstrengeling van ernst en humor, fictie en realiteit werkt perfect tot tijdens een dramatisch keerpunt de schrijvende God een duivel wordt; wanneer Calvin gedreven door woede, frustratie en agressie zijn creatie pijnigt, vernedert en mishandelt.

De schrijver wordt een monster maar Dayton en Faris deinzen terug voor het extremisme en de gruwel. Het louterend happy end blijft op het niveau van de metafoor. Een meer realistische emotionele mokerslag was krachtiger geweest maar had, toegegeven, gevloekt met de sprookjesachtige toon van deze sprankelende komedie.

Geschreven door IVO DE KOCK

Ruby Sparks

12/09/2012
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Fox

Media: 

Trailer: 

gOZRC2yB65A