Señoritas

In de films van de Colombiaanse Lina Rodriguez lijkt er weinig op het spel te staan. Zo wringt ze in SEÑORITAS (2013) de dagelijkse handelingen van een jonge adolescent oeverloos uit. Als observerende verteller houdt de regisseur zich opvallend op de achtergrond, haar ingrepen haast onzichtbaar. Laat net dat de grootste kracht zijn van haar debuut.

In Bogotá wonen tal van meisjes zoals Alejandra, het hoofdpersonage. Er is weinig dat haar typeert: ze maakt zich op, gaat uit, kust met haar lief, slaapt. Rodriguez’ simpele beeldtaal – vaak statische, lange shots en visueel weinig geïnspireerde plaatjes – ontneemt haar personages elke cinematografische verbloeming. Liever laat ze hen sukkelen in het alledaagse, op een slepend tempo en net zo lang ze dat zelf nodig acht. Dat resulteert in huishoudscènes met amper verhaal, noch einde, maar very real life: Alejandra masturbeert voor het ontbijt, doet buikspieroefeningen en kibbelt met haar moeder.

Die fragmentarische coming-of-age-slow cinema vraagt meer dan dat hij aanbiedt. Des te krachtiger wordt daardoor de poëzie die Rodriguez met mondjesmaat toelaat. Personages die onverhoopt – en al dan niet improviserend – filosoferen over de hemel, seks (met je eigen moeder) of op welke manier je het liefst iemand zou vermoorden: de dialogen ontstaan meermaals uit tipsy uitgaanspraat, veelal zelfs uit pure ennui, maar voeden de tijdsgeest en arena van de film. Het is puberpoëzie die de verbeelding aanwakkert en het mondaine zuurstof geeft.

Buitenshuis eist Alejandra haar plek op tussen het haantjesgedrag van haar vrienden, binnenshuis door te rebelleren tegen de tradities van haar moeder, een matriarchale huisvrouw die haar dochter nog steevast verplicht haar sapjes op te drinken. Als geëmancipeerde bijnavolwassen tracht Alejandra zich een weg te banen tussen beide, op zoek naar haar eigen blikrichting. Wie voorbij het profane kijkt, herkent op die manier een subtiele feminist in Rodriguez. De ogenschijnlijk makkelijke beeldtaal en het non-narratief zijn radicaal, maar verlenen haar protagonist net daardoor meer zeggenschap. Haar seksuele gevoelens en iele revolte worden op gelijke hoogte gezet met de doorsneehandeling van het smeren van een boterham. SEÑORITAS excelleert zo in het dulden van vrouwelijke verlangens.

Tijdens een ononderbroken shot van ruim zeven minuten, ergens halfweg de film, stapt Alejandra na een feest naar huis. We zien weinig van haar omgeving, maar horen mannenstemmen aanwakkeren, hier en daar zelfs flirterig gefluit. De potentiële angst komt echter honderd procent van buitenaf: door te zinspelen op het cliché van een jong meisje dat in short pants alleen naar huis wandelt, plaatst Rodriguez haar SEÑORITAS in een bredere, universele context, één die het patriarchale Bogotá overstijgt. Uiteindelijk gebeurt er niks, maar de suggestie volstaat om haar punt te maken.

Het minimalistische SEÑORITAS herbergt meer geheimen dan het durft prijs te geven. Rodriguez’ regels zijn drastisch, maar gelukkig ook verrijkend: contemplatieve vignettes vol non-actie dwingen om anders te kijken en betekenis te genereren uit een blik, een aanraking of het rechttrekken van een vervelende krul.

SEÑORITAS is te zien bij Mubi.

Geschreven door NIELS PUTMAN

Señoritas

Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Mubi

Media: 

onomatopee