Sicario

Sinds zijn ferm in het oog springende tweede langspeelfilm 'Maelström' (2000) en via onder meer het ingenieuze maar vooral ijzingwekkende 'Incendies' (2010) doorloopt de Frans-Canadese rasfilmer Denis Villeneuve (°1967, Québec) een opvallend parcours dat hem intussen al in Hollywood deed belanden. Dankzij SICARIO is zijn naam in het genre van de misdaadfilm en van de actiecinema al gemaakt.

Amper twee jaar nadat hij met Prisoners vrij succesvol de stap naar Hollywood zette, mikt Denis Villeneuve al op een plaats tussen een select kringetje van prominente top-genrefilmregisseurs met kleppers zoals Michael Mann, Kathryn Bigelow en Jonathan Demme. In SICARIO volgt hij de Britse actrice Emily Blunt alias Kate Macer op de voet, een zelfbewuste, eigentijdse vrouw, die als integere FBI-agente het driedubbele glazen plafond van de Amerikaanse macho-overheidsdienst moet pogen te doorbreken met haar intelligentie en haar vrouwelijke intuïtie.

De jonge vrouw, onbevangen en onverschrokken zoals ze is en moet zijn, komt terecht in de afdeling die de drugshandel in Mexico zelf bestrijdt – met al dan niet met de grenzen van de wettelijkheid flirtende methodes zoals al bijna onmiddellijk zal blijken – en moet samenwerken met de cynische Matt (Josh Brolin, impeccable) en een onderkoelde Alejandro (Benicio Del Toro in zeer goede doen). Een wereld ook waarin vrijwel niemand echt te vertrouwen is. Villeneuve trekt meteen, in de openingsscène al, alle registers open met een hondsbrutale actiescène die eindigt in pure horror en zet daarmee de toon voor twee adembenemende uren viscerale, vlijmscherpe en spannende actiecinema.

Dat hij het niveau van bovengenoemde namen bereikt dankt hij echter niet alleen aan zijn visuele flair (soms ‘leent’ hij net iets te expliciet bij Zero Dark Thirty of bij Heat), maar ook aan de complexiteit van de personages die hij portretteert en de perfecte feeling voor casting. Emily Blunt draagt de film moeiteloos, wat geen sinecure is met mede- of tegenspelers zoals Brolin en Del Toro, die zowel expliciet als onderhuids meer dan één laag in hun persoonlijkheid leggen. Del Toro lijkt zwijgzaam door een trauma dat hij meetorst, maar dat kan evengoed de façade zijn van een undercover CIA-agent, terwijl hij gaandeweg een onuitgesproken maar voelbaar ongezonde interesse voor zijn vrouwelijke collega begint te ontwikkelen.

Blunt herinnert dan weer om meer dan één reden aan Jodie Foster in Silence of the Lambs, die eveneens trachtte als vrouw overeind te blijven en haar integriteit en fijngevoeligheid intact te houden in een gruwelijke omgeving gedomineerd door manipulatieve mannen. De eigenlijke boodschap van SICARIO blijft een beetje troebel; zoals wel vaker bij dit soort films is de actie te genietbaar stoer om een oprechte kritiek op de post-war-on-terrorsfeer te belichamen – wat ons eraan herinnert wat een moedige film Good Kill wel niet is. Niettemin zitten we hier met SICARIO (Spaans voor huurdoder) in volbloed cinema-territorium, met als toetje een opvallende keuze voor de meesterlijke neoklassieke IJslandse componist Jóhan Jóhannsson die de score verzorgt.

Apropos. Intussen is Villeneuve op weg naar de regiestoel van Blade Runner 2.

Geschreven door MIK TORFS

Sicario

14/10/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Belga

Media: 

onomatopee