Sorry We Missed You

Scherp én empathisch, Ken Loach is de chroniqueur van het Britse arbeidersleven. Met SORRY WE MISSED YOU legt hij de ‘flexibele’ economie op de rooster. Net als Loach’ vorige film ‘I, Daniel Blake’ speelt die zich af in Newcastle, maar de verontwaardiging gaat veel verder.

“Waar is toch die achturendag heen”, vraagt een vrouw op leeftijd aan thuiszorger Abby. Zoals gewoonlijk schenken Ken Loach en zijn vaste scenarist Paul Laverty klare wijn. Ooit bood de geëngageerde dame de strijd voor arbeiders- en vrouwenrechten een helpende hand, nu ziet ze haar zorgzame verpleger puffend van hot naar her rennen om hulpbehoevende ouderlingen bij te staan. Tijd voor een praatje is er nauwelijks, maar Abby doet het toch, zo goed en zo kwaad als het gaat. In een van hun gesprekken, aangrijpende scènes die slaan en zalven, kijken ze samen naar foto’s van de Britse mijnstaking in 1984-1985; de soepbedeling alleen al was toen een teken van de solidariteit tussen arbeiders. Die solidariteit wordt vandaag node gemist, waardoor – zo betoogt SORRY WE MISSED YOU – de weg naar misbruik wagenwijd openligt.

Hoewel hij zich al eens laat vangen aan onterechte nostalgie (zoals in de flatteuze politieke documentaire The Spirit of '45), blijft Loach in zijn directe, empathische stijl een messcherp analyticus van de leef- en werkomstandigheden van de Britse arbeider. Nadat hij in I, Daniel Blake de bureaucratische sociale diensten op de korrel nam, richt hij nu zijn pijlen op de zogenaamde nulurencontracten. In het Noord-Engelse Newcastle besluit Ricky, een noeste werker die er trots op is nooit een dag gestempeld te hebben, om een bestelbusje te kopen en aan de slag te gaan als (schijn)zelfstandige chauffeur voor een pakjesleverancier. Hij hoopt zich zo weer een betere woonst te kunnen veroorloven, sinds hij met zijn vrouw Abby en twee kinderen door de hypotheekcrisis van het ene naar het andere krappe huurhuis is moeten verkassen. Ricky’s contract biedt hem echter geen enkele garantie, behalve dat hij op elk moment van zijn zevendagenwerkweek moet presteren om geen geld mis te lopen of geen boetes aangesmeerd te krijgen. Want voor elke steek die zijn collega’s en hij laten vallen, heeft hun baas een boete bedacht. Niet akkoord? Dan staat er wel een vervanger klaar die zich wél in alle mogelijke en onmogelijke bochten wringt om toch maar alle pakjes tijdig te kunnen bezorgen, eventueel met de boodschap ‘sorry we missed you’ als de ontvanger niet thuis is.

De kostbare scanner die de baas elke chauffeur in de handen duwt, wijst heel efficiënt de kortste weg naar alle leveradressen, maar slaat ook aan het piepen zodra een bezorger dreigt achter te lopen op schema. Een lunchpauze past daar niet in, zelfs een toiletstop betekent slechts tijdsverlies en dus kan Ricky maar beter urineren in een plastic fles. Om zijn gezin te onderhouden moet Ricky zodanig veel werken, op alle denkbare uren, dat hij zijn vrouw en kinderen amper nog ziet. Met zijn tienerzoon, die liever graffiti spuit dan zijn laatste schooljaar af te maken, komt het tot een frontale botsing. Zijn elfjarige dochter doet daarentegen al wat ze kan om het gezin bij elkaar te houden. En eigenlijk vindt ze het best leuk om eens met haar vader naar een volgende leveringsadres te rennen (tot Ricky’s baas hen ook dat plezier nog ontzegt). Alsof dit alles nog niet genoeg is, kent Abby eveneens onmenselijke werkdagen; om het bestelbusje te kunnen betalen moest de gezinswagen verkocht worden, waardoor zij nu de bus neemt naar haar ‘cliënten’ (“Klanten, ik haat dat woord!”).

Voortdurend ontbreekt het aan tijd: onderweg naar een volgende levering of hulpbehoevende oudere, bij de schaarse gezamenlijke maaltijden thuis of in een gesprek dat nog eens wat aandacht kan schenken aan elkaars lief en leed. Mensen vinden geen gelegenheid meer om elkaars partner, vader/moeder of collega te zijn. Burgers zijn niets meer dan klanten in een doldraaiend economisch systeem dat efficiëntie predikt, maar spaak loopt op een schrijnend gebrek aan ‘kwalitijd’. In deze kille prestatiemaatschappij slaagt Loach er toch in een ontroerende, zelfs warme familiefilm te maken, en dat is niet min.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Sorry We Missed You

30/10/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Cinéart

Media: