Sprakeloos

Taal, het ontbreken ervan, het niet (meer) kunnen vinden van de juiste woorden lijkt de sluimerende rode draad in SPRAKELOOS, waarvoor Hilde Van Mieghem zich liet inspireren door de gelijknamige (auto)biografische succesroman van Tom Lanoye.

Actrice Hilde Van Mieghem debuteerde in 1997 con brio als regisseur met de meesterlijke korte film De suikerpot. Sindsdien maakte ze nog De kus (2004) en de boeiende tv-film Dennis van Rita (2006), telkens over een gestresseerde relatie tussen ouder(s) en kind. Later volgden de Vlaamse en Nederlandse versies van Smoorverliefd.

Qua thema, een problematische moeder-zoonrelatie, leunt SPRAKELOOS het dichtst tegen De suikerpot aan, maar mist daar wel de diepgang en emotionele vertel- en draagkracht van. Door hoofdzakelijk te focussen op de laatste levensfase van de moederfiguur, van Josée, heeft Van Mieghem het zich niet gemakkelijk gemaakt. SPRAKELOOS richt zich op de relatie tussen de gelauwerde actrice/moeder, tot immobiliteit veroordeeld na een eerste trombose en die amper nog kan spreken maar wel nog veel te zeggen heeft, versus de schrijnende hulpeloosheid van Jan, haar zoon-schrijver. Af en toe duikt de film in Josées verleden; de trommel herinneringen zit overvol. Maar wanneer haar echtgenoot, knuffelbeer Roger, van Josée beweert dat ze “een koppige, sterke vrouw” was, volgt er wenkbrauwgefrons. Bijgebleven is dat zij vrij labiel was en nogal gemakkelijk hysterisch reageerde. Vooral Jan moest het dan ontgelden. Ontdekt zij toevallig dat hij homo is, dan haalt ze zo hard uit dat de film dreigt even ‘liefdeloos’ te gaan heten. Want haar moederhart klopte in de eerste plaats voor haar oudste, Guy. En vooral, waar zou Jan, kop van jut, de impulsieve onverzettelijkheid vandaan hebben om zo rücksichtlos zijn verzwakte moeder – ontroerend om hem te zien worstelen met dat grote, onhandelbare lijf van haar – per se naar huis te willen halen, weg uit het ziekenhuis, weg uit het revalidatiecentrum? Zijn hartenkreet misschien: “Dat is geen méns, dat is mijn moeder!” Gelukkig maar dat hij, rebelse zoon (“Stop eens met die opera”) versus recalcitrante moeder, bijtijds de draad weer oppikt wanneer zijn moeder op haar verjaardag een liedje zingt met alleen maar klanken. Een intense, emotionele en ontroerende momentopname. Maar dan is het op. En dooft jammer genoeg samen met moeder ook de film uit.

De vertoningen van SPRAKELOOS vind je terug bij Cinenews.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Sprakeloos

15/03/2017
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Paradiso Filmed Entertainment

Media: 

onomatopee