Star Wars: The Rise of Skywalker

In het Star Warsuniversum duurt de eeuwige strijd tussen Goed en Kwaad al sinds 1977. In dit negende en ‘laatste’ deel wordt de confrontatie beslecht tussen de rebellen onder leiding van generaal/prinses Leia en de Dark Force, waar nu Kylo Ren de scepter zwaait.

Voor de personages van de allereerste Star Warsfilm A New Hope (1977) baseerde George Lucas zich op Joseph Campbells The Hero with a Thousand Faces (een soort bijbel voor Hollywoodscenaristen) en diens mythologische archetypes, die op hun beurt teruggrepen naar de archetypes van psycholoog Carl Jung. Om het verschil tussen Goed en Kwaad duidelijk te stellen kregen de ‘goeden’ een witte tenue en was Darth Vader in het zwart gekleed, ging hij schuil achter een masker en sprak hij met een mechanische stem. De helden, met Luke Skywalker als incarnatie van het Goede, stonden aan de kant van de Force, die werd bekrachtigd door de Jedi’s, een soort samoeraikrijgers die Kurosawafan Lucas licht- in plaats van samoeraizwaarden liet hanteren.

Ik vond de Star Warsfilms steeds het leukst als de ‘slechten’ aan bod kwamen. Ze hadden de coolste uitrusting, het meest meeslepende muziekthema, de mooiste schepen en decors. Denk maar aan de AT-AT’s bijvoorbeeld (geïnspireerd op de Afrikaanse olifanten die Hannibal bezigde om Italië binnen te vallen rond 218 voor Christus). The Empire Strikes Back (19890) is dan ook superieur aan de overige vijf delen uit de zogenaamde Originele trilogie en de Prequeltrilogie. Het personage van Jabba the Hutt zette de toon verder in Return of the Jedi (1983), maar eenmaal de ‘schattige’ Ewoks hun entree maakten was de lol ervan af.

Tussen 1999 en 2005 regisseerde Lucas zijn prequels, waarin hij de saga over de Jedikrijgers en de oorsprong van de Dark Force uitwerkte. Deze films scheren niet echt creatieve toppen, en dan blijven we nog beleefd. Gelukkig kreeg de succesreeks een nieuw elan onder de vleugels van Disney, dat in 2012 Lucasfilm opkocht en daarmee de rechten van de franchise verwierf. J.J. Abrams zette met het eerste deel van een nieuwe vervolgsaga, The Force Awakens (2015), de space opera weer op de rails met interessante personages, adembenemende settings en uitstekend geregisseerde actiescènes die een bijzonder gevoel voor tijd en ruimte tentoonspreiden.

Weinig is er veranderd tussen de eerste film A New Hope en THE RISE OF SKYWALKER, maar de toon is aangepast aan de hedendaagse tijd. In A New Hope verdrongen de mannelijke helden nog het heroïsme van Prinses Leia, terwijl The Force Awakens een vrouwelijke protagonist opvoerde: Rey. Zonder meer. Reys achternaam ontdekken we in dit sluitstuk. Antagonist Palpatine (in Return of the Jedi door Darth Vader de dood ingejaagd) keert hier in vol ornaat terug. De sinistere, megalomane architectuur waarin hij met zijn volgelingen troont, contrasteert (uiteraard) met de ongerepte, lyrische en met zon overgoten natuur waarin Leia en haar rebellen zich opmaken voor het laatste gevecht. J. J. Abrams laat weinig tijd om op adem te komen. De actiescènes volgen elkaar snel op en worden cliffhangergewijs parallel gemonteerd aan andere gebeurtenissen. De indrukwekkende settings en gespierde actie zijn best meeslepend, maar naar het einde toe wordt de triomferende toon uitgesproken melig. De slotscène laat echter een opening voor volgende delen en spin-offs.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door PIET GOETHALS

Star Wars: The Rise of Skywalker

18/12/2019
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
The Walt Disney Company

Media: