Steve Jobs

Had de tot messias verheven Apple-voorman Steve Jobs niet echt bestaan, dan zou scenarist Aaron Sorkin hem wel bedacht hebben. Het Sorkin-personage bij uitstek is immers een briljante geest met maniakale trekjes die zijn – meestal gaat het om een man – persoonlijke relaties de verdoemenis in helpt door een doorgedreven gevoel van intellectuele superioriteit verbonden aan sociale onbeholpenheid of ronduit asociale eigenzinnigheid: president Bartlet en enkele van zijn medewerkers in The West Wing, Mark Zuckerberg in The Social Network of nieuwsanker Will McAvoy in The Newsroom.

Dat maakt Sorkin, ook met zijn al eerder geëtaleerde scepsis tegenover het digitale tijdperk, een intrigerende keuze om Jobs’ biografie te herschrijven naar drie momenten, niet toevallig telkens de aanloop naar een productpresentatie. Zoals altijd pronkt Sorkin met zijn complexe, soms als botsende monologen verpakte dialogen, doorgaans gedebiteerd in zogenaamde walk and talk-scènes. Filmregisseur Danny Boyle pakt evenwel graag uit met visueel spektakel (Trainspotting, 28 Days Later, Slumdog Millionaire, Sunshine, tot en met de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen).

Heeft deze Boyle-Sorkin-samenwerking dan voor een partijtje armworstelen over de stijl van de film gezorgd? Opvallend genoeg lijkt geen van beiden echt de bovenhand te hebben gehaald. Boyle kan zijn stempel drukken via de stampvolle zalen, de flitsende montages die de kloven tussen de drie segmenten overbruggen en de verschillende filmformaten: korrelige 16mm voor 1984, 35mm voor 1988 en gladde digitale beelden voor 1998. Sorkin zorgt dan weer voor een kronkelende woordenstrijd waarop het heerlijk meedeinen is, al meent hij – ook dat is typisch Sorkin – weer hoogdravende speeches en pathetische scènes nodig te hebben.

Net zoals Alex Gibneys documentaire The Man in the Machine kleurt STEVE JOBS amper buiten de lijntjes van het mythische genie. Sorkin stopt er wel meer een eigen visie in dan in de traditioneler opgebouwde biopic Pirates of Silicon Valley (Martyn Burke, 1999). Drijvende kracht is de interactie tussen productontwikkeling en persoonlijke relaties.

Alles draait om de tegenstrijdigheid waarmee Jobs creativiteit vermarkt via “gepersonaliseerde” computers, terwijl die net de vrijheid van gebruikers niet ten volle respecteren en hijzelf zijn intimi tiranniseert. “Je producten zijn beter dan je zelf bent, Steve.”

Geschreven door BJORN GABRIELS

Steve Jobs

03/02/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Sony Pictures

Media: 

onomatopee