Stranger Things seizoen 3

Het nieuwe seizoen van STRANGER THINGS is de hype van het moment bij Netflix. Zo zouden er opnieuw kijkrecords aan diggelen gaan. Werkt de eightiesode echter nog of zit er sleet op de formule?

Het eerste seizoen werd bezwangerd door lofzangen aan de jaren 80. Stephen King en John Carpenter boden inspiratie, maar de rondgestrooide verwijzingen gingen breder in tijd en genre: Spielbergs E.T., Close Encounters of the Third Kind en Minority Report, Rob Reiners jeugdfilm Stand by Me, huiverklassiekers als Alien, Poltergeist en Cronenbergs Shivers, Altered States van Ken Russell, de belachelijk slechte Firestarter van Mark Lester (waaruit de bloedneus die El krijgt na telekinetisch ingrijpen werd gelicht), Under the Skin van Jonathan Glazer … Bovendien bevatte de soundtrack een heerlijke mix van rocksongs uit de eighties. De tweelingbroers Ross en Matt Duffer hadden een succesformule bedacht. Na het tweede seizoen werd dan ook opnieuw reikhalzend uitgekeken naar een derde. STRANGER THINGS 3 startte vorige week op Netflix en het ziet ernaar uit dat een vierde seizoen in de pijplijn zit. Maar voldoet dit derde luik aan de verwachtingen? Het antwoord is zowel ja als neen.

De Duffers hebben niet geraakt aan hun mix van tienerproblemen met monsterfilms en samenzweringstheorieën. In het eerste seizoen smaakte die cocktail bijzonder fris. Nu proeft die hier en daar belegen en bij momenten zelfs klef. Het kwartet olijke tienerjongens is ondertussen volop aan het puberen. De twee meisjes El (voordien Eleven) en Max (uit het tweede seizoen) bundelen de krachten, gaan samen shoppen en staan meer met beide voeten op de grond dan de vier jongens, die hevig in de weer zijn met hun opspelende hormonen. In de vorige seizoenen waren de tieners, weliswaar met de hulp van enkele volwassenen, erin geslaagd om hun stadje Hawkins veilig te stellen voor de invasie van monsters. Die drongen de wereld zoals wij die kennen binnen via een portaal, geopend door hoogmoedige wetenschapslui en samenzwerende politici. Achter het portaal bevindt zich een parallelle, omgekeerde en gruwelijke werkelijkheid die in de eerste twee seizoenen visueel werd voorgesteld (de broers Duffer hebben de mosterd daarvoor gehaald bij de gamefranchise Silent Hill), maar hier slechts in enkele korte flashbacks verschijnt.

De Mind Flayer (het megamonster uit Stranger Things 2) kondigt zijn komst deze keer aan via ratten. De manifestatie van het kwaad, het heropenen van het portaal naar de andere zijde, wordt hier in het leven geroepen door de Russen. Wat opnieuw complottheorieën in het leven roept. Al is het ditmaal geen duistere motivatie van de Amerikaanse regering die onheil brengt, maar katapulteert dit derde deel je naar de Koude Oorlog. Werd dit ingegeven door de (zogenaamde) manipulatie van de Amerikaanse verkiezingen anno 2016? Wat er ook van zij: de Russen hebben het gedaan! Het Rode Gevaar is terug! Red Dawn van John Milius wordt letterlijk geciteerd. Best grappig allemaal, maar helaas overheerst de satirische toon niet en krijgen de puberale problemen van de hoofdpersonages een prominente plaats. Het lied dat Dustin tijdens het krappe tijdsverloop in de finale moet zingen voor zijn geliefde is tenenkrommend. En de pijnlijk clichématige grapjes die met tienerliefdes gepaard gaan, roepen eerder gegeeuw op dan een glimlach. Waar is de sprankelende originaliteit van het eerste seizoen heen? Met die feilloze timing van tienertroubles, grapjes en huiverelementen? Met de speelse lofbetuiging aan de jaren 80? Met de voortreffelijke aandacht aan de kleinste details om het geheel levendig te maken? In STRANGER THINGS 3 lijkt er nu al sleet op de formule te zitten.

Uiteraard is het allemaal onderhoudend en gaan de mindere momenten op in het geheel. Toch schort ook daar wat aan. Het eerste seizoen kon je makkelijk als een lange film bekijken. In deel drie is het eerder een samenvoegen van afzonderlijke delen. Stranger Things 1 had een spannend narratief verloop dat uitnodigde tot bingewatchen. Dit derde seizoen is de ‘ambient’ equivalent, met beeld en geluid als behangpapier, als achtergrond. Kortom: een serie die je bekijkt terwijl je telefoneert, een boek of tijdschrift doorbladert, converseert met vrienden of familieleden, of een pot op het vuur hebt staan.

Themastukken en meer besprekingen van films en series op dvd, VoD en blu-ray, vind je in de rubriek 'Huisbios' in het tijdschrift Filmmagie.

Geschreven door PIET GOETHALS

Stranger Things seizoen 3

04/07/2019
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Netflix

Media: