Suburra

Het Italiaanse ‘suburra’ betekent achterbuurt, en slaat eveneens op een wijk in Rome met een slechte reputatie. Op die plek wordt een monsterdeal bedisseld om van Ostia, een Romeins district dat aan de zee grenst, een Italiaans Las Vegas te maken. Daarbij zijn de hoogste regionen van de samenleving betrokken, van de politieke wereld via de georganiseerde misdaad tot het Vaticaan. Alle zitten ze met hun handen in de vetpot en niemand komt er fraai uit.

SUBURRA wordt gepresenteerd als het waargebeurde relaas van de laatste acht dagen voor het kaartenhuisje instort. Het bericht van de apocalyps bereikt de betrokkenen per sms, want de tijden veranderen. De personages zijn als tragische Griekse helden die meegaan zo lang hun overlevingsinstinct het haalt van hun overmoed. Anders dan in de klassieke oudheid zijn de goden geen bovennatuurlijke wezens; ze heten nu Geld, Aanzien, Macht en Seks. De personages mogen dan blind hun ondergang tegemoet gaan, ze blijven wel menselijk en herkenbaar. Of wat dacht je van een volksvertegenwoordiger met een voorkeur voor pril vrouwelijk schoon, een jonge misdaadbaas met een vadercomplex en een feestbeest dat moet opdraaien voor de schulden van een familielid?

Nog het angstaanjagendst is een meedogenloze peetvader die zijn stem nooit verheft en alleen thee drinkt. Tussen die figuren wordt een web van verhoudingen geweven, dat vervolgens alsmaar strakker wordt aangespannen. Stefano Sollima ensceneert deze kroniek van een aangekondigde ramp als een hondsbrutaal noodlotsdrama in de beste Italiaanse traditie van Romanzo criminale (2005) en Gomorrah (2008) – trendsettende speelfilms waarvan hij niet toevallig de afgeleide televisiereeksen regisseerde. De vele nachtelijke scènes zijn in giftige neonkleuren gedrenkt.

Het uitstekende camerawerk en de ijzingwekkende elektronische soundtrack dragen nog bij tot de gestileerde vormelijke aanpak. Door de vinnig gemonteerde actiescènes (bijvoorbeeld een langgerekte moordaanslag in een winkelcentrum) blijf je aan je stoel gekluisterd, maar Sollima weet maat te houden en speelt ook meesterlijk met contrasten en tempoversnellingen. Naarmate de dagen verstrijken, stijgt de spanning tot ondraaglijke hoogten; op het einde prijs je je gelukkig dat je ongedeerd de bioscoop kunt verlaten.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Suburra

09/12/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Lumière

Media: 

onomatopee