Suicide Squad

Bikkelharde, existentialistische politiedrama’s, dat is David Ayers handelsmerk. Zo schreef hij onder meer The Fast and the Furious, Training Day, Dark Blue, Harsh Times (ook regie) en End of Watch (tevens regie), en regisseerde hij ook nog Street Kings (naar een script van James Ellroy). Eenzelfde sfeer tekende Fury, een door Ayer geschreven en geregisseerd oorlogsdrama. En natuurlijk Sabotage, Ayers gemene, lekker vulgaire en grimmige politiefilm over (alweer) corrupte flikken. Dus leek David Ayer de uitgelezen persoon om van de DC Comic-reeks SUICIDE SQUAD een spetterende en donkere superheldenfilm te maken. Maar voldoet het eindresultaat aan de verwachtingen?

De vorige DC Comic-verfilming Batman v Superman: Dawn of Justice werd ‘te serieus’ en ‘te donker’ bevonden. Alsof Christopher Nolans Batman-trilogie als vrolijk entertainment geboekstaafd staat. Maar het is DC (doorgaans geproduceerd door Warner Bros.) vs. Marvel (momenteel onder de vleugels van Disney). En die laatste zegeviert aan de kassa. SUICIDE SQUAD zou de zomerrecette moeten verpulveren, en zal daar waarschijnlijk in slagen. Het (jonge) doelpubliek schiet Warner Bros. met deze superheldenfilm in elk geval niet voorbij.

De spilfiguur van SUICIDE SQUAD is Amanda Waller, die beweert dat de wereld voor eens en voor altijd veranderd is op het moment dat Superman het luchtruim innam. “Gelukkig voor ons behoort Superman tot de goeden”, vervolgt ze. Maar Superman blijkt gecrasht. Batman komt een paar keren in beeld, net zoals Flash, telkens als een van de baddies wordt ingerekend en op een vergeten eiland achter de tralies wordt gezet. Deadshot (Will Smith) en Harley Quinn (Margot Robbie) zijn de centrale slechteriken. De eerste is een huurmoordenaar met als zwakke plek: zijn dochter. Harley Quinn is een psychologe die verliefd geworden is op haar patiënt Joker (een bijzonder kleurrijke Jared Leto imiteert de tics van Heath Ledgers Joker uit The Dark Knight) en daardoor in een superslechte gekkin is getransformeerd. Ze krijgt tegelijk een van de beste one-liners: als motivatie van haar ‘gek zijn’ verklaart Harley dat ‘normaal’ een toets op de wasmachine is.

Waller wil nu die verzameling superslechten (Deadshot en Harley worden aangevuld met onder anderen El Diablo, KillerCroc en Captain Boomerang) voor de nationale veiligheid inzetten. Lang hoeft ze niet te wachten. De geliefde van Wallers supermilitair (alles is hier ‘super’ en ‘mega’) Rick Flag is namelijk een archeologe die de pech heeft gehad om een verkeerde grot binnen te stappen. Ze wordt bezeten door de heks Enchantress, van wie Waller het hart in haar bezit heeft. Maar de Enchantress ontsnapt, brengt haar broer tot leven en de metropool Midway City – maar ook de volledige mensheid – staat op het punt te verdwijnen. Geen Superman, Batman, Flash of Green Lantarn om de bedreiging te bestrijden. Het groepje superbaddies onder leiding van Rick Flag krijgt bijgevolg de opdracht (hen wordt eerst een bom ingespoten om hen bij het minste protest of vluchtpoging op te blazen) om Enchantress naar de eeuwige jachtvelden te zenden. Tot zover de plot. De relatie tussen Joker en Harley Quinn fungeert als subplot en bevat in feite de beste stukken uit de hele film.

De introductie van het zootje ongeregeld is flashy en doet denken aan de schreeuwerige kitsch van Joel Schumachers twee Batmanfilms. Maar het werkt. Hun intro gaat steevast gepaard met een rocksong – wat ons meteen bij de soundtrack brengt. De verzameling rocksongs is uitgelezen, maar de vraag is of er bijna onophoudelijk rock en bombastische filmmuziek uit de luidsprekers moèt schallen? SUICIDE SQUAD lijkt bij momenten meer op een gebalde en gewelddadige videoclip dan op een dramatisch gestuurd drama.

De cast is – om in de terminologie te blijven – ook super. Will Smith, Margot Robbie en Jared Leto geven hun typetjes de nodige body mee om te overtuigen als (schematisch gehouden) personages. De rest van de cast is fysiek aanwezig en doet wat van hen wordt verlangd: hun strippersonages zo bont mogelijk uitbeelden.

Behalve de soundtrack is ook de snelle opeenvolging van actiescènes druk en luidruchtig. De grote orkaanachtige wolk boven de wolkenkrabber waar Enchantress zich bevindt heb je al gezien in Ghostbusters en The Avengers. Het scenario is niet om steil van achterover te vallen. En waarom worden die aartsslechteriken voorgesteld als ‘goede jongens’? Schurken die helden worden is in literatuur en in film een geliefd thema met een onweerstaanbare aantrekkingskracht. In elke mens, zo ook de grootste bandiet en moordenaar, schuilt namelijk iets positiefs, en dus heeft hij of zij ook recht op leven, wat ook geldt voor de psychopaten, moordenaars en monsters in de film, ook al zijn het metamensen. Niet iedereen is het met die stelling eens: in de ondertussen klassiek geworden scène na de generiek wordt de toeschouwer geconfronteerd met iemand met een totaal andere opvatting. Stof voor de sequel?

Wat er ook van zij, David Ayer is voor een groot deel wel degelijk geslaagd in zijn opzet. Laten we advocaat van de duivel spelen! SUICIDE SQUAD is de adaptatie van een stripreeks. Een superheldenstrip dan nog. Ayer speelt het klaar om de look van de strip rigoureus naar het grote doek te vertalen. Hoe schetsmatig de personages ook mogen zijn, toch geven ze aanleiding om (in gedachten) even te pauzeren bij hun innerlijke drijfveren. Hoezeer ik (nog) meer van Joker en Harley Quinn hadden willen zien, de grootste badass van de film, met de stoerste oneliners en de meest meedogenloze actie, is Amanda Waller (ijzig koel vertolkt door Viola Davis).

Ayers actiescènes zijn niet vernieuwend en verrassen nauwelijks. Hij is het sterkst in zijn niet fysieke confrontaties of in scènes zoals die in de bar voor de finale shoot-out, waar de protagonisten elkaar verbaal uitdagen en over hun innerlijke demonen praten. Het lijkt gratuit, maar in dergelijke scènes intrigeert de regisseur en opent hij tegelijk een boeiende invalshoek.

Geschreven door PIET GOETHALS

Suicide Squad

03/08/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
20th Century Fox

Media: