Suzanne

Toen Katell Quillévéré (Un poison violent) in Cannes met haar tweede film de Semaine de la Critique mocht openen zei de Française: “Ik probeer een spreidstand tussen Maurice Pialat en Douglas Sirk”. Het over een tijdspanne van 25 jaar lopende SUZANNE houdt het midden tussen een naturalistische coming-of-agekroniek en een epische familiesaga.

Het is een pakkend tragisch (levens)verhaal dat de veerkracht en de energie van mensen in de verf zet. “Ik wou benadrukken dat vele mensen een innerlijke kracht bezitten die hun beproevingen en lijden overstijgen”, aldus de cineaste. “SUZANNE bewijst dat als je een kind liefde geeft in zijn jeugd, het ondanks alles een goed mens wordt. Daarom is het laatste gezicht dat we zien in de film niet dat van Suzanne maar van haar zoon Charlie. Het leven gaat immers door, ondanks alles.” Ondanks de chaotische levensstijl en de onorthodoxe keuzes van de antiheldin die altijd aanwezig blijft in de levens van familieleden, ook al verdwijnt ze even uit beeld.

Het jonge titelpersonage van dit sociale melodrama is een onbewuste rebel, een vurige jonge vrouw die conformisme en determinisme afwijst. Suzanne wordt gekoesterd door haar vader en zus, maar in tegenstelling tot hen wijst ze een huisje-tuintje-boompje-bestaan af. Als adolescente raakt ze ongewenst zwanger, maar ondanks sociale druk houdt ze het kind. Een zoon die ze (samen met een vaste job) echter achterlaat wanneer ze stapelverliefd wordt op een mooie maar foute kerel: de crimineel Julien. Ze kiest voor een leven onderweg en op de vlucht maar na een aantal gewapende overvallen belandt deze Bonnie zonder haar Clyde achter de tralies. Nog heeft ze haar 'les' niet geleerd, want achteraf gooit ze opnieuw alles overhoop in haar reflexmatige verzet tegen vervreemding en sleur.

De keuzes van de rebelse Suzanne zijn radicaal en pijnlijk, maar ze viseren niemand en treffen vooral haarzelf. En hen die achterblijven. “Diep in haar zit er een revolte”, stelt Quillévéré. “Van kinds af aan wordt ze gedreven door het verlangen naar elders te trekken, te ontsnappen aan haar sociale milieu.” Suzanne is ook wild uit liefde en levenshonger. Ze wordt niet geschetst als een avontuurlijke heldin, maar evenmin als een slechte moeder. Het is een onbemiddelde, autodestructieve passionele vrouw die zichzelf en anderen in het ongeluk stort omdat ze een onvoorspelbaar fragiel leven vol omzwervingen verkiest boven een comfortabel voorbestemd leven in een vertrouwd milieu. Onder het motto ‘liever opbranden dan uitdoven’. Of zoals in de titelsong van Leonard Cohen – te horen tijdens de eindaftiteling in de versie van Nina Simone – “you know she's half crazy” en “you want to travel with her, you want to travel blind”.

Net zoals in het spirituele Un poison violent schetst Quillévéré in het viscerale SUZANNE het tragische portret van een onvoorspelbare jonge vrouw. Na het seksuele ontwaken van een streng katholiek opgevoede jonge vrouw is er nu, in SUZANNE, de bevrijding van een vrouw die opgroeit in een voorzichtige, conservatieve en beschermde omgeving. Telkens gaat het om complexe, ongrijpbare figuren die stuiten op het onbegrip van mannen. Hier in de figuur van Suzannes vader, gespeeld door de Franstalige komiek François Damiens, een vermoeide weduwnaar en truckchauffeur die worstelt met haar chaotische levensstijl. Een monoliet die afbrokkelt onder het gewicht van zijn ontgoochelingen en zijn onvermogen de vaderrol perfect in te vullen.

In de humanistische traditie van Jean Renoir en François Truffaut benadrukt Quillévéré dat elk mens zijn redenen heeft en heroïsme onzichtbaar blijft (de tragische heldin van het verhaal is Suzannes zus Maria). Daarbij kiest ze voor een toon die tegelijk naturalistisch en sprookjesachtig is en een sfeer (onderstreept door de muziek van Noir Desir) die somber én levenslustig is. Sterke cinema.

Geschreven door IVO DE KOCK

Suzanne

08/01/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Imagine

Media: 

Trailer: 

CJyzQ3CboJ8

onomatopee