Sweet Country

Net als de zwarte thee in de openingsscène komen raciale spanningen en een klopjacht in de onherbergzame outback snel tot een kookpunt in SWEET COUNTRY. De Aboriginalregisseur Warwick Thornton, die met 'Samson and Delilah' (2009) eerder een liefdesverhaal tussen twee Aboriginaltieners filmde, laat er geen gras over groeien. De maker wil opvoeden én meeslepen.

Australië is een land in aanbouw in 1929. Al is die bouwwerf wel een ontluisterende onteigening van vele honderden jaren Aboriginalcultuur. In de beginscène van SWEET COUNTRY gooit regisseur Warwick Thornton, zelf van Aboriginalafkomst, zwarte en witte ingrediënten samen in een pot kokend water. Buiten beeld horen we een zwarte man mishandeld worden. De symboliek is direct, de stijl trefzeker en de moraal dubbel.

In een wereld waarin de rechtspraak nog geen vaste voet heeft gekregen, geldt de wet van de sterkste. Naar het heersende koloniale denken is dat de bewapende blanke man, ook al begeeft die zich op onbekend terrein en moet hij zijn eigen destructieve demonen nog zien te verjagen. Dronkaard Harry March, een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog, is met een hoofd vol trauma’s en een zak vol geweerpatronen teruggekeerd van het Europese front. Als nieuwkomer vraagt hij zijn buurman, een predikant die de gelijkheid tussen alle mensen verkondigt, of hij diens Aboriginalwerknemer Sam Kelly mag ‘lenen’ om te helpen bij het afbakenen van zijn ranch. March ziet in Sam en zijn echtgenote Lizzie niet veel meer dan werktuigen of vee (“black stock”). Nadat het treffen tussen de racistische geweldenaar en het Aboriginalkoppel eindigt in dodelijke zelfverdediging, slaat Sam Kelly samen met zijn echtgenote op de vlucht.

De geldende normen hebben geen begrip voor Aboriginals die – hoe terecht ook – voor zichzelf opkomen. Dit alles gebeurt voor de ogen van de jonge rekel Philomac, onrechtstreeks de aanleiding voor Sams daad van zelfverdediging. Hij is de morele kern van SWEET COUNTRY en de wissel op de toekomst in dit op feiten gebaseerde verhaal. Flashbacks en flashforwards confronteren ons als kijker met de onafwendbaarheid van een tot nu toe verdonkeremaand verleden. In de ene sterke scène na de andere gebruikt Thornton de kracht en de connotaties van het westerngenre om de geschiedschrijving over zijn land bij te stellen. Wanneer sergeant Fletcher met een aan waanzin grenzende obsessie Sam achtervolgt tot in een verzengend hete zoutvlakte, denken we aan de woestijnscène in Greed (Erich von Stroheim, 1927). Het land is onbarmhartig maar amoreel, veel van de mensen die erin ronddolen weigeren medeleven en zijn dus immoreel. Tijdens een openluchtvertoning van een stille westernfilm over de bandiet Ned Kelly wordt die outlaw verheerlijkt, maar op dezelfde plek weerklinken later kreten om het lynchen van zijn bijna-naamgenoot Sam Kelly, ook outlaw (tegen wil en dank) maar Aboriginal. SWEET COUNTRY herschrijft de geschiedenis in een krachtige western die het schaamlapje wegrukt van een dubbele moraal die tot vandaag voortleeft.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in uw bus met een abonnement.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Sweet Country

18/07/2018
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Cherry Pickers

Media: 

onomatopee