Tarde para la ira

Raúl Arévalo is een van de bekendste gezichten van de recente Spaanse film. In 'La isla mínima', bijvoorbeeld, vertolkte hij een stuurse detective en in Almodóvars 'Los amantes pasajeros' was hij een nichterige steward. Ook in het werk van Daniel Sánchez Arévalo (geen familie trouwens) was hij herhaaldelijk te zien, denk maar aan 'Gordos', 'La gran familia española' en 'Azuloscurocasinegro'. Jarenlang leurde hij met een persoonlijk project, maar het was wachten op publieke bijval – in korte tijd werd hij vijfmaal genomineerd voor de Goya’s, de Spaanse Oscars – en een ontmoeting met de juiste producenten voor hij zijn regiedebuut TARDE PARA LA IRA kon financieren. Met succes, want bij de recentste uitreiking van diezelfde Goya’s haalde hij er vijf onderscheidingen mee binnen, onder meer voor beste film en scenario.

TARDE PARA LA IRA/THE FURY OF A PATIENT MAN is een onvervalste wraakthriller (de niet letterlijk te vertalen Spaanse titel betekent zoveel als: rijkelijk laat om nog kwaad te worden). Arévalo begint in medias res. In de allereerste scène, volledig gefilmd vanuit de vluchtauto, zien we hoe een roofoverval verkeerd afloopt voor de ingehuurde chauffeur. Acht jaar later komt hij vrij en tracht hij de draad van zijn leven weer op te pikken. In de bar van zijn broer stuit hij op een zwijgzame man die zich een plekje heeft veroverd in het hart van zijn dierbaren, in de eerste plaats dat van zijn vrouw. Pas na verloop van tijd maakt de nieuwkomer zijn bedoelingen kenbaar.

In een eerste deel schetsen Arévalo en zijn coscenarist in korte hoofdstukken, telkens met een aparte titel, de biotoop van hun personages. In de tweede helft schakelen ze over op een vertelling in reële tijd. Beide mannen vertoeven noodgedwongen in elkaars gezelschap, want door een vernuftige narratieve ingreep worden de subjectieve vijanden objectieve bondgenoten. Het knappe scenario, met verrassende details en rijkgeschakeerde nevenpersonages, is een van de manieren waarop de makers het weinig originele basisgegeven overstijgen. Want in wezen is TARDE PARA LA IRA natuurlijk een wraakwestern in een stedelijke omgeving – een subgenre dat een slechte naam heeft gekregen door het reactionaire, sensatiebeluste Death Wish (1974) en een oneindige reeks sequels en imitaties.

Interessanter is de vormelijke aanpak. Arévalo draaide op het ongebruikelijke super 16-formaat, dat in de postproductie tot de klassieke 35 millimeter is opgeblazen. Het resultaat is een korrelige, ietwat vuile look, het perfecte visuele equivalent voor dit verhaal over personages die zich ophouden in de onderste regionen van de samenleving. De nerveuze camera volgt de personages op de voet en dringt met opdringerige close-ups door in hun intimiteit. Je gaat je er als kijker ongemakkelijk bij voelen. Een en ander wordt nog versterkt door de sporadische uithalen op de soundtrack (schurende cello, slagwerk, elektronica), die schril contrasteren met de smartlappen en flamencomuziek die uit radio’s allerhande klinken.

In het tweede deel, als we de stadsomgeving verlaten, neemt de camera meer afstand en is er af en toe ruimte voor panoramische landschappen. Die overgang van stad naar platteland is betekenisvol. Het lijkt wel of Arévalo, geboren in de slaapstad Móstoles in de schaduw van Madrid, hier ter zake komt. Van de bars en boksclubs in suburbia, gemeenplaatsen van ontelbare Angelsaksische thrillers, gaat het naar het platteland rond de Spaanse hoofdstad. Het modieuze Spanje van trendy metropolen, vakantiedorpen aan hagelwitte stranden, hogesnelheidstreinen, windturbines en intergalactische voetbalclubs is hier wel erg veraf. In de onooglijke dorpjes van ‘la España profunda’, met hun sinds eeuwen nauwelijks veranderde tradities, komt de rauwe waarheid aan het licht. Hoed je voor de schijn, aldus Arévalo, want onder het vernis schuilen primaire emoties en voorvaderlijke wraak.

De vertoningen van TARDE PARA LA IRA vind je terug op cinenews.be.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Tarde para la ira

26/04/2017
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Cinéart

Media: