Terug naar morgen

Wat als je het magisch realisme van Hubert Lampo’s ‘de komst van Joachim Stiller’ kruist met de tijdreisfilm The Butterfly Effect? Dat is wat TERUG NAAR MORGEN doet. Een tijdloze e-mail knalt de film open als was het een brief van Stiller uit Lampo’s meesterwerk. Tom, een sociaal bewogen Leuvense student, ontvangt via die mails vreemde opdrachten en toekomstvoorspellingen. De berichten – getekend Lena – veranderen zijn leven, en dat van iedereen om hem heen. Vijfentwintig jaar later werken gevierde onderzoekers Vincent en Titus aan een revolutionair experiment.

Het langspeeldebuut van Lukas Bossuyt leunt vervaarlijk aan bij bovengenoemd The Butterfly Effect. Zo sterk dat het de film behoorlijk voorspelbaar maakt. Dat het onderzoek van Victor en Titus een wetenschappelijk verantwoord jasje heeft – toch voor leken – valt toe te juichen. Ook het beeld van het jaar 2040 is boeiend: geen bombastische evolutie, maar subtiele technologische vooruitgang. Samen met de herkenbare Leuvense studentensfeer geeft dat een ongekunsteldheid die uniek is voor sciencefiction van eigen bodem. Met TERUG NAAR MORGEN wandel je geduldig mee, in plaats van meegezogen worden. Het is moeilijk een verhaallijn die zichzelf constant aanpast strak te houden.

De oorzaak-gevolgrelaties zijn bij momenten storend rechtlijnig; elke levensbelangrijke aanpassing in het verleden brengt slechts enkele voorspelbare veranderingen teweeg in het heden. Zo is het bijna absurd dat Titus in elke situatie eindigt op hetzelfde bureau aan de KU Leuven, of hij nu gerenommeerd wetenschapper of in universiteitskelders experimenterend assistent is. Wat doet nadenken, is de flinterdunne grens tussen altruïsme en egoïsme. Vincent zou alles doen voor zijn Lena, is bang van de maatschappelijke gevolgen van zijn ontdekking, en wordt tegelijkertijd verleid om zijn eigen situatie te verbeteren.

TERUG NAAR MORGEN schetst wat oncontroleerbare macht met een mens doet. Toch blijft de film wat hangen in de goede bedoelingen. Emotioneel is de impact matig: zelfs de leden van een sterke cast zoals Koen De Graeve en Matteo Simoni geven een vrijblijvende indruk. Wie zelf wegdroomt om heden en verleden om te buigen, leest voor TERUG NAAR MORGEN best iets over het Casimireffect: de sleutel tot het mysterie.

Geschreven door JONAS BRUYNEEL

Terug naar morgen

30/09/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
KFD

Media: 

onomatopee