Three Quarters

Behalve een fijne toets pianomuziek door tiener Mila bestaat de soundtrack van THREE QUARTERS, het fictiedebuut van Ilian Metev, uit stadsrumoer, geruis van de wind en stilte, veel stilte. Via allerlei leegtes toont hij ‘drie vierde’ van een Bulgaars gezin.

Tijdens zomerse weken in thuisstad Sofia oefent de ingetogen, elegante Mila om auditie te doen voor een piano-opleiding in Duitsland. Daarvoor volgt ze regelmatig les bij een aanmoedigend kwebbelende privélerares. Terwijl de Duitse pianoschool een bevrijding zou zijn voor Mila, is school voor haar energieke broertje Niki eerder een opsluiting. Met puppyoogjes naar de buitenwereld kijkend, plakken hij en zijn vrienden tegen de pastelgroene hekken van de speelplaats. Hoe groot Mila’s passie voor piano ook is, haar muziek valt vaak stil omdat onzekerheid haar parten speelt. De instabiliteit van haar gezin ligt wellicht aan de grond van haar gebrek aan zelfvertrouwen.

Mila en Niki wonen samen met hun vader, een gedreven fysicus en astroloog. Hun moeder is ‘out of the picture’. Naast de schoolrugzakken die de kinderen overal mee naartoe zeulen, lijken ze ook een rugzakje met een verleden met zich mee te dragen. Hoewel de soberheid van de harmonieuze enscenering en consistente fotografie aansluit bij het minimalistische verhaal van THREE QUARTERS, botst die evenwichtige vormgeving met de inhoud van de film: familiale dynamieken die scheef zitten en de onrust die woekert in tienerhoofden. In het begin lijkt alles in balans, maar dat duurt niet lang.

Met zijn getalenteerde, niet-professionele acteurs wilde Metev, die eerder korte en lange documentaires maakte, via workshops een naturalistische film “zonder overdreven drama” draaien. Er zit inderdaad amper dramatische spanning in het kleine, dagelijkse verhaal dat hij vertelt. Dat wringt echter, omdat de film dat drama eigenlijk onderdrukt. Onderhuids is er wel spanning in de personages aanwezig. Opgekropt in Mila en Niki’s gedachten broeit onzekerheid, maar daar kijkt de film slechts van een afstand naar. THREE QUARTERS laat je de personages niet echt kennen. Vooral de karaktertekening van Mila is bijzonder statisch, ondoorgrond. We zien haar nooit met vrienden, we weten vaak niet wat er in haar omgaat. Je krijgt het gevoel dat Metev niet alles prijsgeeft wat er aan de hand is. Maar misschien was dat de bedoeling, gezien de titel en de vaderfiguur die niet lijkt te zien wat er speelt bij zijn kinderen.

Er valt veel buiten beeld in THREE QUARTERS. De bron van geluiden zien we vaak niet, Mila’s pianoconcertje verdwijnt in een ellips en het onderweg zijn krijgt meer aandacht dan de bestemmingen … Metev toont voornamelijk ‘tussenmomenten’, de leegtes en stiltes. In dialogen zien we vaak toehoorders eerder dan de mensen die spreken, het centrum van de actie.

Dat laatste is veelbetekenend, want THREE QUARTERS draait om het belang van luisteren naar elkaar. Mila en Niki luisteren naar elkaar en hun vader, maar hij luistert te weinig naar hen. Het onvermogen van de vader om met zijn kinderen te communiceren ligt aan de basis van de familiestrubbelingen. “Ik zou willen dat je mij vraagt wat ik jou vraag, of om het even wat”, smeekt Mila haar vader.

Meestal worden de personages ieder apart gekadreerd, met een leegte om hen heen die eenzaamheid oproept. Wanneer de gezinsleden bij een natuurwandeling bijna op elkaars hielen trappen, lijken ze dichter naar elkaar toegegroeid. Mila zegt wijs: “We moeten dezelfde maat vinden.” Als ‘drie vierde’ gezin moeten ze zich goed op elkaar afstemmen om samen door het leven te kunnen gaan. Niet geheel toevallig zijn de pianostukken die Mila onder de knie moet krijgen in ‘drie vierde’. Hoewel THREE QUARTERS in de kern over instabiliteit gaat, overgiet Metev zijn film met een harmonische noot om zo, net als zijn personages, te streven naar evenwicht in onevenwicht.

THREE QUARTERS is nog tot 13 april te bekijken op MUBI.

Geschreven door KATRIJN BEKERS

Three Quarters

Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
MUBI

Media: