Tracks

In 1975 zegt een frêle jonge vrouw vaarwel aan haar leven in de stad en trekt naar Alice Springs, in het onherbergzame binnenland van Australië, om er te gaan werken bij een kamelendrijver. Twee jaar later vertrekt ze voor een reis van bijna 3000 kilometer door de woestijn, van Alice Springs via Ayers Rock naar de Indische Oceaan, aan de westrand van Australië. Met als enige gezelschap haar hond en vier kamelen. Robyn Davidson, de protagonist van dit waargebeurde verhaal, stelde een en ander op schrift in het nu verfilmde egodocument/reisverslag TRACKS.

Robyn is ontworteld en voelt zich niet in de maatschappij thuis. Het plan voor haar reis is vooral een uiting van het verlangen om alleen te zijn, het onderweg zijn een alibi voor een proces van zelfontdekking. In de woestijn komt ze onvermijdelijk haar demonen tegen en het blijkt dat ze de zelfdood van haar moeder nog niet heeft verwerkt. Om de trip te financieren moet ze noodgedwongen sponsoring van het magazine National Geographic accepteren. Als onderdeel van de overeenkomst komt een fotograaf haar op gezette tijden bezoeken, waarbij hij romantische foto’s met een groot Lawrence of Arabia-gehalte maakt. Robyn beschouwt hem eerst als een indringer, maar na een tijdje gaat de eenzaamheid haar tol eisen.

De laconieke wijze waarop de toenadering tussen beiden wordt geschetst, wars van Hollywoodclichés, is bepaald verfrissend. In de handen van de Australisch-Amerikaanse cineast John Curran wordt het verslag van deze symbolische reis ook een audiovisuele belevenis. Na The Painted Veil en Stone levert hij opnieuw een film af over een individu dat tot elke prijs zijn vrijheid wil realiseren en daarbij gerust tegen de goegemeente wil ingaan. Met overweldigend mooie beelden geeft hij het parcours van zijn personage weer. Je wordt helemaal stil van de breedbeeldfotografie vol zinderende horizonten, geblakerde landschappen en verzengende kleuren. Hele stukken van de film hebben nauwelijks dialogen. De momenten waarop de zuiver visuele poëzie het overneemt van het narratieve – een beetje zoals het landschap in zijn radicale absoluutheid vaak naar het abstracte neigt – zijn van de mooiste van de hele film.

De odyssee van Robyn wordt ook uitstekend gediend door de minimalistische muziek van Garth Stevenson. De rasperige violen en piano op een ondergrond van diepe bassen en elektronische klanken scheppen een apart klanklandschap dat ook weer het juiste evenwicht bewaart tussen emotie en abstractie. In zijn beste momenten doet TRACKS zelfs denken aan het huwelijk tussen beeld en muziek in het baanbrekende Koyaanisquatsi (1982) van filmregisseur Godfrey Reggio en componist Philip Glass.

De Australische actrice Mia Wasikowska zet Robyn neer met een gepaste mengeling van tomeloze energie, koppige vasthoudendheid en kwetsbaar verlangen. Een onnadrukkelijke Adam Driver is de ongenode gast die uiteindelijk een toeverlaat blijkt. Er is ook een opmerkelijke bijrol weggelegd voor Rolley Mintuma, een Aboriginal die Robyn tijdens een deel van de reis begeleidt langs de songlines. De Aboriginals geloven dat een songline het pad aangeeft dat hun goddelijke voorouders tijdens de ‘droomtijd’ of schepping volgden. Door de respectvolle manier waarop de film met de eerste bewoners van Australië omgaat, evoceert hij het gedachtegoed van auteur Bruce Chatwin, met wie Robyn Davidson niet toevallig bevriend was. In boeken zoals ‘The Songlines’ en ‘What Am I Doing Here’ had hij het over het nomadisme als existentiële conditie van de mens.

Dankzij TRACKS ben je als kijker getuige van de fysieke en vooral mentale reis van een vrouw die, als een moderne nomade, vertrekt om nooit meer terug te keren. Want de sporen mogen dan veranderen, de reis blijft altijd dezelfde.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Tracks

02/07/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
A-Film

Media: 

Trailer: 

l3vdaNUwurc

onomatopee