Transcendence

Vroeger, niet eens zó lang geleden waren de big-brothervisioenen in sciencefictionfilms dystopische profetieën die voorspelden hoe het er in de toekomst wel eens aan toe zou kunnen gaan. Sinds kort lijkt dat niet meer nodig. Internet is met een zodanige vanzelfsprekendheid onze privacy binnengedrongen dat we een wereldschokkend schandaal à la Snowden nodig hebben om nog eens wakker geschud te worden over de consequenties van onze verslaving aan het altijd en overal toegang hebben tot alle mogelijke informatie – ook al morsen we daarbij kwistig met persoonlijke gegevens.

Spike Jonzes Her ging niet over een toekomstvisioen, maar over de grens tussen data en persoonlijkheid in onze huidige cybermaatschappij. Nu komt de cameraman van Christopher Nolan op de proppen met een regiedebuut waarin hij die vraag niet zozeer op een intiem-menselijke, dan wel politiek-maatschappelijke manier stelt. De plot uitleggen is onbegonnen werk. Laten we het erop houden dat cybernetics-genie Will Caster vermoord wordt door cyberterroristen die weinig goeds voor hebben met de wereld, waarop zijn rouwende echtgenote prompt beslist zijn brein in een supercomputer te pompen, zodat communicatie met Caster mogelijk blijft.

Wat volgt is een hyperambitieus hi-techdrama dat er smetteloos uitziet, maar veel te veel hooi op zijn vork neemt. De plot breekt al gauw in duizend-en-een stukjes die niet compatibel met elkaar zijn en dus niet altijd in elkaar passen. Desalniettemin houdt filmregisseur Pfister de teugels strak in handen en vertelt hij zijn verhaal met een meeslepende gedrevenheid die de kijker het gevoel geeft dat hij intellectueel wordt gestimuleerd – wat een illusie is, want je betrapt jezelf er voortdurend op dat je de plot zelf in je hoofd aan het re- en deconstrueren bent en er hoegenaamd geen ruimte overblijft om het eigenlijke onderwerp, een bespiegeling over de rol van artificiële intelligentie in onze samenleving, te overpeinzen.

Het pleit voor de filmmaker dat hij zijn film uitrolt op ideeën en niet op actie, maar over de schouder kijkt mentor Nolan mee of het allemaal wel flashy en tendentieus genoeg is om een megapubliek te bekoren.

Geschreven door MIK TORFS

Transcendence

02/07/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Belga

Media: 

onomatopee