Trois coeurs

Er zijn twee zussen en drie harten in Benoît Jacquots melodrama 3 COEURS. De zussen worden vertolkt door de meest bekende dochter-actrices uit de Franse film: Charlotte Gainsbourg en Chiara Mastroianni. Jacquot filmt hen als haperende harten in de overweldigende schaduw van hun dominante en zelfverzekerde moeder (Catherine Deneuve, tevens Chiara's echte moeder). Ook het derde hart hapert. Letterlijk dan: het ritme verstoort, het raakt benauwt en het neigt naar infarct. Het is dat van belastingsinspecteur Marc, die uitgeput zijn trein naar Parijs mist en in de spiegelwand van een stationsbistro het vereenzaamde hart van Sylvie kruist.

In de schitterende en meeslepende eerste helft van 3 COEURS toont Benoît Jacquot alle facetten van zijn regietalent. Je merkt als kijker pas laat dat hij de ontmoeting Marc-Sylvie in een spiegel filmt. Maar het verklaart waarom ze als eenzame, ietwat onwezenlijke geesten door het verlaten nachtelijke provinciestadje dwalen tot de eerste trein Marc weer  meeneemt naar Parijs. Jacquot laat het beeld van de weerglans niet los. Hij herneemt het in de antieken wandspiegel die Sylvie koopt voor de etalage van haar brocantewinkel, waarin een onwetende Marc zich op zijn beurt spiegelt.

Hij verrast de kijker ten slotte met het skypebeeld van Sylvie, die het onderbelichte gezicht van Marc ontwaart aan de andere zijde van de laptopverbinding met haar zus. Want Marc heeft door zijn hartzwakte de cruciale liefdesontmoeting met Sylvie in Parijs gemist en is later zonder het te beseffen gelukkig gehuwd met haar jongere zus. Met zijn geroutineerde filmstijl veegt Jacquot de onwaarschijnlijkheden van deze plot in één camerabeweging weg. Alleen François Truffaut had dat nog beter gekund! De cineast speelt in 3 COEURS behendig de verwantschap met de nouvelle vague uit.

Nu eens refereert hij aan Truffauts La femme d'à coté, dan weer aan Les deux Anglaises et le continent. Zoals Eric Rohmer stelt hij de vraag naar liefde en moraliteit. Ook herinneringen aan het oeuvre van Jacques Demy duiken op in het verhaal van de lotsbestemming van twee zussen met hun alleenstaande moeder in de felle of pastelgetinte jurken uit Les demoiselles de Rochefort.

3 COEURS heeft alles van een eigentijdse Griekse tragedie. Er is het fatum dat toeslaat in Marcs leven wanneer zijn hart zich al te erg opwindt over twee Chinese belastingontduikers, die geen woord Frans verstaan, waardoor hij te laat komt op zijn afspraak met Sylvie. Bovenal zijn er de gewetensconflicten van drie harten, die eerlijk en zuiver willen leven, maar in hun streven naar moraliteit belemmerd worden door de verwarring in hun eigen leven. Zoals in een klassieke Griekse tragedie zijn de personages uit 3 COEURS wildvreemde zielsverwanten die niet weten dat ze ook erfelijk verwant zijn. “Zielenpoten”, noemen ze zichzelf in hun onderlinge gesprekken.

Door constant de conventies van het melodrama te omzeilen, drijft Jacquot de gevoelsintensiteit van 3 COEURS op. De intrige is klassiek gelijnd, maar de stijl breekt vaak brutaal met de traditionele verhaalmechanismen. Zo registreert Jacquot plotseling het felle verkeerslawaai, de ruisende herfstwind of het zippogeluid van een aansteker doorheen de gesprekken of zwenkt zijn camera af naar elementen buiten het verhaal. Even plotseling geeft hij ruimte aan tragikomische facetten in het spel van de bijzonder goed gecaste Poelvoorde. Vooral de scherpe, verstorende muzikale interpuncties van componist Bruno Coulais blijven bij. Zijn muzikale leidmotief (uitgevoerd door het Brussels Philharmonic o.l.v. Dirk Brossé) drukt de gevoelsonrust uit en maakt van dit melodrama een noodlotstragedie met filmische allure.

Geschreven door DIRK MICHIELS

Trois coeurs

17/09/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Cinéart

Media: