Trois souvenirs de ma jeunesse

Met zijn kroniek TROIS SOUVENIRS DE MA JEUNESSE filmde Arnaud Desplechin een prequel op zijn doorbraakfilm Comment je me suis disputé ... (ma vie sexuelle), maar enige voorkennis is niet vereist. Een beetje zoals Olivier Assayas in Après mai maakt hij een stand van zaken op van zijn liefdesleven en de dromen van zijn jeugd, maar zonder goedkope nostalgie. Hij projecteert zichzelf in zijn protagonist, de antropoloog Paul Dédalus die na lange jaren in het buitenland naar Frankrijk terugkeert en over zijn jeugdliefde droomt.

Dédalus is een eeuwige adolescent, een nazaat van Truffauts Antoine Doinel, een eenzame ziel die niet goed met mensen overweg kan en zijn heil zoekt in wetenschap en kunst. Als de gelijknamige figuur uit de Griekse mythologie tracht hij op zelfgemaakte vleugels boven alles en iedereen uit te stijgen. Telkens als hij met de werkelijkheid botst, luidt het kordaat “J’ai rien senti” (het doet geen pijn). Desplechin doet er alles aan om het literaire karakter van zijn film te benadrukken. Behalve de romaneske titel en de raamvertelling is er de onderverdeling in genummerde hoofdstukken (inclusief epiloog), en net zoals in een roman doet een verteller het verhaal.

Personages kijken recht in de camera en reciteren de brieven die ze aan hun geliefde schrijven. Er wordt ook kwistig gestrooid met referenties naar denkers (Plato, Freud, Lévi-Strauss) en schrijvers (Poe, Stendhal, Stevenson, Solzjenitsyn). Is TROIS SOUVENIRS dan een pocherige praatfilm die over zijn eigen pretenties struikelt? Helemaal niet. Veeleer is het een aandoenlijk treurdicht over een man die zich de vrouw van zijn leven laat ontglippen. De overwegend jonge acteurs kwijten zich uitstekend van hun taak en Desplechingetrouwe Mathieu Amalric (zie ook hun samenwerking in Jimmy P., Un conte de Noël, Rois et reine) bewijst eens te meer dat hij een van ’s werelds beste acteurs is.

In de beeldregie vallen de talrijke close-ups en de intimistische fotografie op. Let ook op het gebruik van split screen, iris shots (het beeld dat tot een cirkel verkleint) en gordijneffecten in de montage. Op de schitterende soundtrack wisselen klagende strijkinstrumenten af met populaire songs uit de bewuste periode. Een en ander mondt uit in een intens filmische mijmering die ondanks de lange speelduur geen seconde verveelt.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Trois souvenirs de ma jeunesse

20/05/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Lumière

Media: 

onomatopee