The Two Faces of January

“Ik vertrouw hém voor geen meter.” Dat fluistert tijdens een hete zomervakantie begin jaren zestig de dandy zwendelaar Chester MacFarland zijn veel jongere, bevallige vrouw Colette toe in de lobby van het poepchique Grand Hotel in Athene. Rond deze quote is deze thriller ordentelijk opgebouwd. Want met ‘hém’ zinspeelt de 50-jarige MacFarland – Viggo Mortensen nog eens in een intellectuele en niet brutale oerkracht-vertolking - op de charmante Rydal, een Amerikaanse student/Don Juan die naar Griekenland uitweek en er nu rondleidingen doet, gedichten schrijft, vele talen spreekt én toeristen oplicht.

De eerste ontmoeting tussen Rydal, Colette en Chester krijgt een vervolg wanneer Rydal hen even later opzoekt, er MacFarland aantreft met een dode privédetective in de armen en het koppel leidt wanneer ze moeten vluchten en naar een nieuwe identiteit op zoek gaan. Waar Drive-scenarist Hossein Amini zijn regiedebuut THE TWO FACES OF JANUARY als een gestileerde (zippo’s, beige maatpakken en hoeden in een historisch Griekenland) Catch Me If You Can-replica lijkt te starten, mondt het al snel uit in een beklemmende driehoeksrelatie, in paranoia, achtervolgingswaanzin en constante mindfucks. Want als het al niet de politie is die MacFarland op de hielen zit, dan is het Rydal die Colette volgt of toch MacFarland Rydal. Zoals het een goede Patricia Highsmith-verfilming betaamt, is er geen tekort aan manipulatie en psychologische spelletjes.

Want THE TWO FACES … doet niet alleen érg sterk terugdenken aan de (bekendste) Highsmith-verfilming, The Talented Mr. Ripley (al wordt het suggestieve homoseksuele hier ingeruild voor een meer oedipale onderlaag), Amini grijpt ook terug naar Hitchcocks supsenseregels (Strangers on a Train is een andere Highsmith-film): Niets is wat het lijkt. Dat zie je aan de beeldregie (extreme close-ups van neurotische of klamme handen) en dat hoor je in de beklijvende, zinderende muzikale score die Almodóvars vaste componist Alberto Iglesias onder de benepen beelden zette. Maar bovenal: dat voel je de hele film lang, en daarmee doet Amini dat wat Brian De Palma pas nog deed met Passion, misschien zelfs nog iets beter; een psychologische thriller zo opbouwen dat niet alleen de personages maar ook de kijkers constant op hun hoede zijn.

Geschreven door SARAH SKORIC

The Two Faces of January

18/06/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Belga

Media: 

Trailer: 

0OavVLPlvRY