Un divan à Tunis

Wie zich altijd al afvroeg hoe Sigmund Freud met autopech zou omgaan, kan nu best naar de bioscoop snellen voor het gniffelpareltje UN DIVAN À TUNIS. Daarin keert de verwesterde Selma terug naar haar geboortestad Tunis om in zielen te koteren. En ontdekt ze dat dat missionariswerk niet altijd een lachertje is.

Internationaal uitgebracht als Arab Blues is Manèle Labidi Labbé’s debuut een thuismatch. Zelf staat ze net als Selma (Golshifteh Farahani) tussen de Franse en de Tunesische wereld. Die kennis is merkbaar in elk shot. Met een liefde die mensen alleen lijken te voelen voor woonplaatsen die ze tegelijkertijd verguizen, brengt ze het broeierige Tunis in beeld, waar elk gezicht op straat voor een absurd verhaal staat. Vanuit dat inzicht moet ook Selma Parijs, waar ze zich na haar kindertijd heeft laten opleiden tot psychoanalist, hebben ingeruild voor een kleine dakkamer in Tunis. Daar legt ze Tunesiërs op haar canapé tot hun hart bloedt. Haar jongere nichtje Olfa (Aïcha Ben Miled) begrijpt voor geen meter wat een mens in Tunis zoekt, maar Labbé slaagt erin om in deze lichtvoetige film Selma laagje per laagje af te pellen totdat we haar kennen. Terwijl Selma anderen op de divan laat praten, documenteert Labbé haar tot ook zij begint te ratelen.

In scherpe dialogen en perfect accentuerende montage volgen we Selma’s onuitputtelijke zoektocht naar patiënten. Ze wil de mensen doen praten. “Praten doen de mensen hier voortdurend”, paait de kapster nog terwijl ze haar een foeilelijke bob knipt. Niet over de juiste dingen, denkt Selma, en ze nodigt het gehele cliënteel van de salon uit om met haar ‘op een reis’ te gaan. “Wat krijgen we dan op het eind? Verdwijnen mijn problemen dan?” Na initiële misverstanden, waaronder een patiënt die enkel komt om te praten over hoe perfect ze is, lukt het Selma om een kleurboek aan cliënteel te verzamelen en een onmisbare plaats in hun levens in te nemen. De buitenwereld die de zielenprikkers niet kent, begint haar echter tegen te werken. Daardoor vraagt Selma zich niet alleen af wat ze in Tunis doet, maar ook of het nodig is.

Het resultaat is een film die in elk aspect op de lachspieren werkt en er onderweg ook nog in slaagt te praten over culturele verschillen, familie en eigenwaarde. Waar UN DIVAN À TUNIS steken laat vallen? De psyche. Hoewel Labbé een eerlijke filmmaker is – het is fantastisch hoe licht het geheel blijft zonder schijnhuwelijken of misogyne agenten te verzwijgen – mist haar kleurboek aan figuren jammer genoeg soms diepgang. Terwijl ze de tijd neemt om Selma in te kleuren, is haar cliënteel slechts een voetnoot. Dat is jammer, want hoe mooi zou het zijn om op diezelfde vederlichte wijze een oprechte analyse te maken van de demonen die deze praatgrage karikaturen plagen? Ondanks die gemiste kans is UN DIVAN À TUNIS een heerlijk zachte pil over werelden in verandering.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door ANS VAN GASSE

Un divan à Tunis

12/02/2020
Genre: 
Distributeur: 
AKA Agency

Media: