Vergeet me niet

Dementie is alomtegenwoordig. Ook in Vlaanderen wordt hard gewerkt aan de beeldvorming erover, onder meer via initiatieven zoals de Music for Life-actie ‘Een week om nooit te vergeten’ of een Te Gek!? Tour de France om aan de problematiek van jongdementie aandacht te schenken. Het verbaast dus niet dat filmmakers, in zowel fictie als non-fictie, deze uiterst persoonlijke thematiek met brede impact aansnijden. Zeer diverse films, van De zaak Alzheimer (Erik Van Looy) tot Verdwaald in het geheugenpaleis (Klara Van Es) bereikten, elk op hun manier, een breed publiek.

Films rond dementie lijken ook een stramien te ontwikkelen. Iemand met dementie vormt vaak de aanleiding om te graven in de familiale geschiedenis. Alsof de voortschrijdende verdwijning van de man of vrouw die we kenden het signaal is om het beeld dat we van hen hebben scherp te stellen en te bewaren. En dat terwijl dementerenden, vaak in thuiszorg, nog altijd in ons leven aanwezig zijn. Wat (de relatie met) de omgeving onder druk zet. De confrontatie van liefde en genegenheid met dementie staat dan ook vaak centraal. Vergeet me niet (Vergiss mein nicht) sluit bij die trend aan.

Duitse documentairemaker David Sieveking (David Wants to Fly) beslist naar huis terug te keren nu er alzheimer bij zijn moeder is vastgesteld. Samen met zijn vader neemt hij de zorg op zich. Ze praten met haar en trachten haar fysieke en mentale apathie te doorbreken. Ondertussen duikt Sieveking in moeders verleden; hij reist naar haar geboortestad, naar de plaats waar zijn ouders elkaar ontmoetten en naar Zwitserland, waar zijn ouders voor zijn geboorte woonden en in de linkse protestbeweging betrokken raakten. Vergeet me niet is een weemoedig portret van de herinneringsarbeid en mantelzorg voor een moeder met dementie.

Waar films zoals Verdwaald in het geheugenpaleis of First Cousin Once Removed (Alan Berliner) op treffende wijze filmische middelen inzetten om de impact van dementie te verbeelden, blijft VERGEET ME NIET veeleer op de vlakte. Een liefdevol gedenkteken is het wel. Of zoals J. Bernlef over zijn alzheimer-roman Hersenschimmen zei: “Het paradoxale van het boek is dat het eindigt in totale vergetelheid maar dat het resultaat, het boek, als ieder boek een totaal geheugen is waar nooit meer iets uit weg kan raken.”

Geschreven door BJORN GABRIELS

Vergeet me niet

11/09/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Dalton Distribution

Media: 

Trailer: 

8VWBW1EcGWI