Violette

Het is altijd een veeg teken wanneer de acteurs in de bijrollen meer indruk maken dan de protagonisten. In VIOLETTE lopen de coryfeeën uit de Franse naoorlogse literatuur elkaar voor de voeten, maar het verhaal draait in de eerste plaats om de relatie tussen Simone de Beauvoir en de in het Nederlandse taalgebied zo goed als onbekende schrijfster Violette Leduc. Het buitenechtelijke kind kende een moeilijke jeugd en begon pas op latere leeftijd te schrijven onder de hoede van de door haar geadoreerde intellectuele vedette de Beauvoir. Met haar onverbloemd autobiografische boeken over onderwerpen die toen nog als taboe golden (vrouwelijke seksualiteit, lesbische liefde, abortus, incest) schreef ze zich een literaire reputatie bij elkaar.

Martin Provost verfilmt na Séraphine (2008) opnieuw het leven van een lange tijd miskende vrouwelijke kunstenaar. Het begint aardedonker in oorlogstijd in het noorden van Frankrijk en gaat gaandeweg, terwijl Leduc met vallen en opstaan haar literaire scheppingskracht ontdekt, naar het licht in de Provence. Die overgang, ook nadrukkelijk in de fotografie uitgedrukt, geeft natuurlijk de symbolische bewustwording en creatieve bevrijding van het hoofdpersonage weer. Maar goede cinema levert het niet op. Provost legt vanaf het begin veel nadruk op Leducs negatieve zelfbeeld, waardoor hij heel zijn film onder een glazen stolp plaatst. Ondanks de finaal positieve boodschap komt de film die morbide sfeer nooit meer te boven.

Op de zeer mooie soundtrack klinkt voornamelijk bestaande muziek van Arvo Pärt. Jammer genoeg blijft die voortdurend in hetzelfde register, waardoor een vorm van auditieve overkill ontstaat. Het acteerwerk is bepaald problematisch. Emmanuelle Devos zet overtuigend de psychologische boog van de titelheldin neer, maar helt te vaak naar het hysterische over. Erger is het gesteld met haar tegenspeelster Sandrine Kiberlain die als Simone de Beauvoir wijsheden debiteert alsof ze het orakel van Delphi is. De centrale dramatische verhouding verliest zo aan geloofwaardigheid, wat de hele film op losse schroeven zet. Al is het wel snoepen van heerlijke vertolkingen van onze Olivier Gourmet als een mecenas-industrieel, Jacques Bonnaffé als de schandaalauteur Jean Genet en Olivier Py als een sjacherende dilettant die Violette op het schrijverspad zet.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Violette

06/11/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Big Bang Distribution

Media: