The Voices

Marjan Satrapi is met THE VOICES aan haar vierde langspeelfilm toe. Na het heerlijke animatiefilm Persepolis zijn de verwachtingen bij elke nieuwe film hooggespannen; maar net zoals bij Poulet aux prunes (haar vorige, La bande des Jotas, is hier niet eens uitgekomen) bleven we bij THE VOICES toch wat op onze honger. Beetje mager, beetje voorspelbaar – beetje een gemiste kans. Het begint allemaal wel grappig.

De naïeve Jerry werkt bij een bedrijf dat badkamers installeert. Bij de eerste beelden, kunstmatig vrolijk en overdreven kleurrijk, dringt de gedachte aan de beginscène van Blue Velvet zich op (herinner je het oor vol insecten in het gras na de opgewekte voorstad); en inderdaad, ook in THE VOICES is lang niet alles even rooskleurig (of moeten we zeggen: roze) als het op het eerste gezicht lijkt. Jerry krijgt de organisatie van een bedrijfsfeestje opgedrongen, en komt daardoor in nauwer contact met Fiona.

Hij vraagt haar uit, maar het loopt niet helemaal zoals hij had gehoopt, en dan blijkt dat Jerry niet voor niets naar een psychiater gaat. Doe daar twee sprekende huisdieren bij, een aardige lobbes van een hond en een vileine kat (met Schots accent), en alle ingrediënten voor een hilarische horrorkomedie lijken aanwezig. Lijken, inderdaad: het idee is leuk, de dieren zijn grappig, Jerry blijft je sympathie houden, de wereld door zijn ogen is mooi – maar daar zit al een deel van het probleem.

Wanneer Jerry toch zijn pillen neemt en we beseffen dat zonder medicijnen de wereld gekleurd is door zijn wanen, en we zijn huis voor het eerst zien zoals het is, is het contrast grappig; maar dat werkt maar één keer. Jammer ook dat het verschil tussen zijn twee belevingswerelden zo duidelijk gemaakt wordt. Heel anders was het in Brad Andersons film The Machinist, waarin we tot het einde toe in de psychose van het hoofdpersonage blijven (toegegeven, humor is afwezig), of in Birdman, waar je telkens wanneer je iets vreemds ziet toch twijfelt of het niet de bedoeling is dat je meegaat in Riggans blik op de werkelijkheid.

THE VOICES wordt al snel voorspelbaar. Ryan Reynolds slaagt er wel in de wat simpele, aaibare psychopaat neer te zetten, maar zijn naïeve onbegrip gaat snel vervelen. Toch blijven we uitkijken naar Satrapi’s volgende.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

The Voices

11/03/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
RIL

Media: