Voir du pays

Blauw, zo hemelsblauw, zijn het zwembadwater van een paradijselijk toeristisch resort op Cyprus en de wolkeloze lucht erboven. Blauw is ook de jurk van Aurore, de Française die samen met haar jeugdvriendin Marine terugkeert van een militaire missie in Afghanistan. De postkaartperfectie kan hen nauwelijks bekoren. Samen met hun collega-soldaten krijgen ze in een luxehotel enkele dagen verplichte “virtuele realiteitstherapie” voor ze naar thuisland Frankrijk mogen. Terwijl ze getuigen over een misgelopen militaire actie, zien ze hun herinneringen door een VR-brilletje. Decompressie van hun oorlogstrauma’s heet dat, al hangt de Club Med-sfeer hen als een waas voor de ogen. De herinneringen op therapeutische wijze “vervangen door mooie beelden”, zoals Marine verzucht, botst op weerstand. De beelden die hen door het hoofd spoken zijn hun nieuwe vijand. Het toeristenleventje, even leeg als de cocktailglazen de ochtend nadien, verjaagt de laatste restjes van de illusie dat een avontuurlijk soldatenbestaan hen wat van de wereld laat zien. Aurore en Marine zijn opgegroeid in de Bretoense haven- en marinestad Lorient. Ook daar, de stad van hún jeugd, situeerden de zussen Delphine & Muriel Coulin eerder hun debuutfilm 17 filles. Daarin was tienerzwangerschap in groep een zucht naar onafhankelijkheid, in een eigenwijze omkering van het ‘baas in eigen buik’-feminisme. In VOIR DU PAYS dreef het verlangen te ontsnappen Aurore en Marine naar het leger, niet langer een mannenbastion. Het seksisme lijkt zelfs erger te worden naarmate de vrouwelijke soldaten verder weg raken van de militaire codes. Vaste prik in films over terugkerende soldaten (recent nog Krigen) is de vaststelling dat het ideale vaderland evenmin bestaat als oorlogsheroïek. Na de confrontatie met het als futiel ervaren burgerdom komen alle waarden waarvoor werd gevochten op losse schroeven te staan. Wanneer het soldatenlied ‘Adieu vieille Europe’ (“Adieu souvenir, notre vie va finir. Il nous faut du soleil, de l’espace pour redorer nos carcasses”) te horen is, blijkt behalve de avontuursromantiek ook iets wezenlijks voorgoed verloren. Misschien volgt er een roes zoals bij de legionairs uit Claire Denis’ Beau travail, waar VOIR DU PAYS een wat rechtlijnigere prelude op lijkt. Op weg naar huis sterft het oude en is het nieuwe nog niet klaar.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Voir du pays

07/09/2016
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Cinemien

Media: