Werewolf

Het langspeelfilmdebuut van de Canadese cineaste Ashley McKenzie situeert zich op het eiland Cape Breton. Van een eiland kom je doorgaans niet af zonder boot, wagen, helicopter of vliegtuig. Deze geografische afbakening is een vorm van gevangenis. Voor de twee belangrijkste personages wordt Cape Breton dan ook een soort cel. Niet omdat ze vastgeketend en opgesloten zitten, maar wel omdat ze gevangenen zijn van hun verslaving.

Blaise en Nessa wonen in een uitgeleefde caravan. Dagelijks trekken ze naar de stad voor hun dosis methadon. Ze sleuren een aftandse grasmaaier mee, stelen benzine uit geparkeerde wagens en vragen aan bewoners met een tuin of ze voor een paar dollars het plantsoen mogen maaien. McKenzie (die niet alleen regisseerde, maar tevens de productie, de montage en het script voor haar rekening nam) koos in WEREWOLF doelbewust voor vorm: een uitgesproken poëtische. Veel heeft ze in feite niet te vertellen. De toegang tot de gevoelswereld van de twee protagonisten krijg je niet hapklaar aangereikt. Het verhaal is flinterdun, maar dat is in deze film dan ook niet waar het om gaat.

De impressionistisch aandoende mise-en-scène en de gefragmenteerde beelden van lichaamsdelen of gezichten roepen de versplinterde wereld van het koppel op. Nessa probeert haar leven weer op de rails te krijgen. Blaise daarentegen is zelfdestructief. Hij is dan ook de weerwolf uit de titel. De man die denkt dat hij als enige de lasten van de wereld op zijn schouders moet torsen, die minder kracht etaleert dan zijn vriendin en in al zijn egocentrisme Nessa laat opdraaien voor alles wat praktisch is: werk, financiën en de dagelijkse dosis methadon. Maar dat is een interpretatie. McKenzie laat via haar vluchtige, sterk dichterlijke stijl ruimte voor verschillende interpretaties. Het dwangmatige gedrag van het koppel, hun wederzijdse afhankelijkheid en volstrekte uitzichtloosheid schildert deze getalenteerde filmmaakster in dwingende close-ups, zonder zich aan de begrenzing van het beeldkader te houden. Ze beoogt via dit doorbreken van de kadrering het gevoel van verslaving op te roepen. Of de impasse ervan; de vicieuze cirkel van een door de goegemeente als marginaal bestempeld leven.

WEREWOLF leent zich meer tot een ‘filmervaring’ – zoals je kunt beleven in bijvoorbeeld musea of galeries – dan tot het meeleven met personages en hun emoties in een doorwrocht en minutieus opgebouwd drama. McKenzie maakt het soort cinema dat uitsluitend via beeld en een erg subtiel gebruik van geluid en muziek een emotionele wereld oproept. Als je erin kunt komen is het een geweldige en bijzonder meeslepende trip.

Vanaf 22 maart in Cinema Aventure in Brussel (Engels gesproken, Frans ondertiteld).

Geschreven door PIET GOETHALS

Werewolf

22/03/2017
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Cinema Aventure

Media: 

onomatopee