A White, White Day

Wanneer er zoveel mist over het land hangt dat je de grens tussen hemel en aarde niet meer kan waarnemen, dan communiceren de doden met de levenden. Dat IJslandse spreekwoord is een dankbare quote voor de persmap van Hlynur Pálmasons tweede langspeelfilm. Ook al hebben de doden in deze psychologische studie weinig opbeurends te vertellen aan de achterblijvers.

Het is in dat typische mistige IJslandse weer dat de vrouw van Ingimundur zich te pletter rijdt in een fjord. De rechercheur op rust gaat in therapie en smijt zich op het afwerken van het huis van zijn dochter. Ondertussen past hij op zijn achtjarige kleindochter Salka tijdens haar ouders' werkdag. Terwijl Ingimundur het verleden een plaats tracht te geven, ontdekt hij zaken over zijn vrouw waardoor hij de grond onder zijn voeten voelt wegzinken. Kwaadheid neemt de bovenhand over mijmering en de sombere grijsaard zint op wraak. Zijn steeds agressievere gedrag vervreemdt hem van zijn omgeving, waarbij hij zijn ex-collega’s fysiek te lijf gaat en zelfs zijn kleindochter angst aanjaagt met zijn brutaliteiten.

Bij momenten lijkt A WHITE, WHITE DAY opgebouwd als een klassieke wraakfilm. De rauwe toon en het trage ritme houden hem echter ver van een voorspelbare genreoefening. De klemtoon ligt van bij het begin op de karaktertekeningen en de relaties tussen de personages. Je voelt reeds dat het fout begint te gaan met de oude man wanneer hij aan zijn kleindochter een griezelverhaaltje voor het slapengaan vertelt met een gretigheid die de leeftijd van zijn toehoorder lijkt te vergeten. Wanneer die latente depressiviteit omslaat in ruwe agressie, stoot het hoofdpersonage ook de meest begripvolle toeschouwer af. De film suggereert meer dan je op het eerste gezicht kan bevatten. Soms vergaloppeert Pálmason zich aan zijn ambitie. Hij meet zich aan Bresson en Martel in zijn statische beelden met een obsessie voor de tastbaarheid van banale voorwerpen en aan Sokoerov met de vuile lenzen van de bewakingscamera’s die de beweging van Ingimundurs auto volgen. Dat lijkt wat gratuite zwaarwichtigheid, terwijl de werkelijke waarde van de film eerder in de vele niveaus van het verhaal zit, niveaus die soms haast onzichtbaar uitgediept worden.

Ingimundurs frustratie is immens, aangezien hij nooit de antwoorden zal krijgen die hij nodig heeft, omdat de bron van zijn emoties overleden is. Dat werpt hem terug op zijn eigen tekortkomingen en twijfels over het leven dat hij leidde toen zijn vrouw nog leefde. De regisseur biedt geen pasklare antwoorden. Zelfs het auto-ongeluk waarmee de film aanvangt, is zo bizar dat je je de vraag kan stellen of er geen wanhoopsdaad achter zit. Wat Ingimundurs woeste gedrag zou helpen verklaren. De enige positieve katalysator die hij heeft om het gebrek aan liefde en antwoorden goed te maken, is zijn kleindochter. Niet toevallig komt zijn eigen dochter nauwelijks in beeld. Zij is een werkende getrouwde vrouw, terwijl Salka van hem afhankelijk is. Dat evenwicht redt de film van een ondraaglijke zwaarmoedigheid, samen met de stralende verschijning en uitstekende jonge actrice die Ída Mekkín Hlynsdóttir is.

En dan is er natuurlijk het landschap. In een opmerkelijke passage aan het begin van de film zien we Ingimundurs woonst onverstoorbaar overgaan van seizoen naar seizoen. Een fel contrast met het verdwijnen van het leven dat diezelfde natuur net opgeëist heeft in het auto-ongeluk. Vanaf het moment dat we de natuur verlaten, bevinden we ons in saaie, kleurloze, vaak afgeleefde gebouwen. Zoals meestal het geval is in IJslandse films. Alles wat de natuur komt verstoren, inclusief de mens, is lelijk, en moet aldus weergegeven worden.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door MIK TORFS

A White, White Day

19/02/2020
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Imagine Film Distribution

Media: 

onomatopee