Widows

Vier weduwes nemen het heft over nadat hun echtgenoten het leven laten bij een uit de hand gelopen overval: ze vinden een notitieboekje met een gedetailleerde uiteenzetting voor ‘one last job’. Na ‘Hunger’, ‘Shame’ en ‘12 Years a Slave’ brengt Steve McQueen met heistfilm WIDOWS een verrassende genreoefening.

De Britse filmmaker haalde de mosterd bij een televisieserie uit de jaren 80. De reeks, geschreven door detectiveschrijver Lynda La Plante, hield de dertienjarige Steve McQueen in de ban van deze zelfredzame underdog-weduwes die moedig terugnemen wat hen toekomt. De filmmaker was niet de enige met nostalgische drijfveren voor een remake: de befaamde filmcomponist Hans Zimmer werkte als tea boy (manusje-van-alles) op de set van de originele serie. Na een eerste samenwerking voor 12 Years a Slave schrijft Zimmer een minimalistische score die vooral in het teken staat van de hindernissen voor vrouwen en hun strijd, een opvallende keuze voor een componist die doorgaans bombastische en orkestrale muziek schrijft.

Onverwachte plotwendingen, achtervolgingen en zorgvuldig getimede oneliners maken het geheel entertainend; de intense rooffilm is een uitstekende optie voor een vermakelijke popcornavond. Maar er is ook wat voor de toeschouwer die meer wil. Voor de fotografie bleef McQueen eveneens trouw aan eerdere succesvolle samenwerkingen: DoP Sean Bobbitt brengt de claustrofobische eenzaamheid van de vrouwen en de maatschappelijke ongelijkheden in Chicago meesterlijk in beeld. Zo valt tijdens een scherp en essentieel gesprek tussen een lokale politicus (Colin Farrell) en zijn assistente op dat beiden nooit in beeld komen. De scène wordt opgenomen vanaf de motorkap van een rijdende auto, waardoor tijdens de rit het verschil duidelijk wordt tussen de arme buurt, waar de politicus net zijn kiezers heeft toegesproken, en de rijke buurt waar zijn villa staat. Het is een welgekomen afwisseling na de claustrofobische scènes met Viola Davis in haar dure maar lege appartement, angstig vastgeklampt aan haar pluizige witte schoothond na de verdwijning van haar man (Liam Neeson). De weerspiegeling van Veronica’s gelaat in haar badkamerspiegel is doordrongen van pijn en verdriet. Tijdens deze scènes, belicht in het koele kleurenpalet van stedelijk Chicago, is de donkere elegantie van Shame nooit ver weg.

Met de hulp van scenarist Gillian Flynn (Gone Girl) plaatst Steve McQueen zijn personages in een positie die macht terugeist. Ze worden dan wel structureel benadeeld in de maatschappij, ze gebruiken de gelijkheid die ze moeten missen in hun voordeel. Dankzij haar migratieachtergrond kan Alice (Elizabeth Debicki) met haar Poolse accent (en de suggestie dat ze mishandeld wordt) sympathie wekken bij een moeder die voor haar drie pistolen koopt op een Amerikaanse gun show. Linda (Michelle Rodriguez) misbruikt dan weer latina sisterhood om informatie los te weken. Jatemme (Daniel Kaluuya) duwt een kauwgum in de loop van het geweer van een koloniaal standbeeld in het kerkhof. Het beste voorbeeld van zulke ‘kleine’ overwinningen voor de underdog zit evenwel in het hoofdverhaal. In de woorden van Veronica: “Nobody expects women to have the balls to pull this off”, ofwel: een overval wordt doorgaans door mannen uitgevoerd, niet door hun rouwende weduwes.

De collectieve roem van de cast is duizelingwekkend, maar het is Davis die de (media)show steelt. Haar personage belichaamt helemaal het reclaim-narratief van WIDOWS en als actrice kaapte ze al de Heilige Drievuldigheid van de filmawards weg: twee Tony’s, een Emmy en twee Oscars. Zowel Veronica als Viola eist haar plaats op. Net zoals de mooie maar secundaire sidekicks van heistfilms in WIDOWS hoofdrollen opeisen in een genre dat doorgaans krioelt van de testosteron.

Vertoningen: Cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Win tickets voor deze film met een mailtje naar win@filmmagie.be. Met dank aan 20th Century Fox.

Geschreven door INGE COOLSAET

Widows

28/11/2018
Regisseur: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
20th Century Fox

Media: 

onomatopee