The Wolfpack

Wie weigert in films meer te zien dan kortstondig escapisme, plaatst zowel de eigen kijkervaring als de films zelf in een sneeuwbol. Even schudden, maar uiteindelijk valt alles weer in z’n vertrouwde vorm. Film doet meer dan dat. Voor de zes broers Angulo (en hun met een genetische afwijking geboren zus) betekenden de films en muziek die hun vader in huis bracht zowat de enige band met de wereld buiten hun New Yorkse appartement.

Ze krijgen thuisonderwijs van hun geliefde moeder, een hippieachtige vrouw opgegroeid op het platteland in de Midwest. De relatie met hun vader, een Peruaan die zijn afkeer tegen de corrumperende maatschappij vertaalt in een voorkeur voor drank en een megalomane eenmanscultus, is er vooral een van geboden. Soms, zo vertelt een van de broers, mochten ze negen keer op een jaar naar buiten, soms één keer, en één jaar helemaal niet. Hun vader zag de boze buitenwereld als een gevangenis, waarop hij dan maar besloot zijn gezin te herbergen in een zelf opgelegd huis van bewaring.

Vanuit hun krappe appartement annex speeltuin, school en filmset kijken de kinderen uit over New York, zoals wanneer een van hen als een Batman-imitator naar een in onheil verdrinkende stad staart. “Films hielpen ons een eigen wereld te creëren”, zegt een van de broers, die debutante Crystal Moselle ontmoette toen ze net hun vleugels uitsloegen en op straat kennismaakten met situaties die ze alleen maar uit films kenden. Moselle houdt het perspectief van haar documentaire beperkt, binnen de grenzen van de familie. De informatie over hoe de werkonwillige, dominante vader zijn gezin jarenlang binnenskamers deed leven is schaars en slechts afkomstig van de familieleden. Ze vertelt het verhaal van het gezin voornamelijk via de codes die de broers goed kennen: die van populaire Amerikaanse cinema.

Terwijl ze Reservoir Dogs, Pulp Fiction, The Dark Knight of A Nightmare on Elm Street naspelen, reconstrueert Moselle via interviews en homevideo’s hun ‘coming of age’. Behalve een escapistische speelsheid tonen de broers Angulo daarbij dezelfde aanstekelijke creatieve dadendrang die vele leeftijdsgenoten kenmerkt. Zo wordt THE WOLFPACK geen aanklacht tegen falend ouderschap of een would-be goeroe, maar een optimistische ode aan de transformerende kracht van cinema, zonder zelf een grootse film te zijn.

Geschreven door BJORN GABRIELS

The Wolfpack

10/02/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Dalton Distribution

Media: 

onomatopee