To The Wonder

Dans, spring, ren, buitel en bewonder. Maria, l'amoureuse, doet het allemaal, constant, altijd in beweging, maakt pirouettes, dolt en met haar de camera, gegangmaakt door een voice off en voortgestuwd ook nog eens door de muziek. Ze is dolverliefd op Hem en iedereen mag dat weten. En is er een stad idealer om verliefd rond te dartelen dan Lichtstad Parijs? De lente is in het land, het lentegevoel zit in haar hoofd, woont in alle kamers van haar hart. De jonge vrouw (Bondgirl Olga Kurylenko, eleganter en uitgelatener dan ooit) is een en al euforie. Ze voelt zich als herboren. En haar dochtertje met haar.

Terrence Malick tovert daar een wondermooie, dromerige beeldenpracht bij, zoals hij en hij alleen dat kan. Tegenover het immense verdriet van de moeder in The Tree of Life tekent de begenadigde filmer hier een heel andere moederfiguur, ten prooi aan de liefde. Zij, Française, is een alleenstaande jonge moeder, die ineens helemaal openbloeit en opfleurt. Hij, Amerikaan, introvert, blijft op afstand, houdt zich angstvallig in de luwte op, speelt in verdediging, alsof hij schrik heeft van sterke gevoelens. Zij, zich bijna verliezend in de illusie van de liefde, argeloos, timide, op het naïeve af, rusteloos. Hij troont moeder en dochter mee naar de States, naar zijn home town in Oklahoma waar hij door zijn job wordt opgeslorpt. En daar ebt de liefde al snel weg, trekt zich terug, verdwijnt achter de horizon. Ook de plaatselijke katholieke priester – zijn kerk hagelwit met prachtige glasramen – bij wie ze troost hoopt te vinden, kan het niet helpen, kan haar niet helpen.

En net zoals zij is hij een banneling, een vreemde in een ver land. Hij weet het ook niet meer. Om zich heen ziet hij alleen maar liefdeloosheid, falen en mislukkingen: “Waar is God in dat alles?” Zo vraagt hij zich vertwijfeld af. Zij kiest voor haar dochter die ook al niet kan aarden in de States, en terug naar Europa wil. “Had je me gevraagd om te blijven dan had ik dat gedaan”. Zo verwijt ze hem terwijl ze haar valies pakt. Hij kiest vervolgens voor een jeugdvriendin. Maar terug in Parijs ziet de stad er voor Marina heel anders uit: grijs, grauw, van steen en beton. De eenzaamheid vreet aan haar, nu ze ook nog eens haar dochter kwijt is aan de vader. Dan maar terug naar de States, naar Hem. Ze pogen de draad weer op te nemen. Maar er is iets gebroken. Zoals een auto die niet meer wil starten. Gevoelens van liefde die verwarren, die het leven zowel zoveel lichter als ondraaglijk kunnen maken winnen veld.

“Er zijn twee vrouwen in mij,” constateert Marina, “de ene is in de hemel, de andere drukt mij tegen de grond.” De relatie van de man met de twee vrouwen, die heel anders zijn, samen met het innerlijke conflict van de priester, het twijfelen aan zijn roeping, aan zijn geloof maken de kern van TO THE WONDER uit, doen nadenken. Ook nu weer filmt Malick geïnspireerd. Zo symboliseert de roos wanneer Mariana en haar dochtertje Tatiana voor het eerst in de VS zijn schoonheid en vergankelijkheid, de orchidee later staat voor vruchtbaarheid en rijkdom. Geen enkele blijkt evenwel een garantie voor geluk.

TO THE WONDER exploreert de liefde in al haar facetten en fasen: verliefdheid, verlangen, passie, medelijden, pijn, onbeslistheid... Een film als een vitamine tegen wanhoop en uitzichtloosheid. Er is altijd hoop (“L'Amour qui nous aime”), machtig uitgedrukt in het slotbeeld: het eiland Mont Saint-Michel en zijn abdij, in Frankrijk gekend als “Merveille de l'occident” (The Wonder), niet zo ver van de Normandische kustlijn.

Terrence Malick – hij is diepgelovig, niet onbelangrijk – filmt gelaagd, creëert een spirituele trip, vol melancholie en vertedering, vertelt een sensuele, lichtgevende parabel van een verbluffende schoonheid. Wonderbaarlijke, wonderschone, pure cinema.
 

Geschreven door FREDDY SARTOR

To The Wonder

29/05/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
A-Film

Media: 

Trailer: 

NTAzcTZTY1g

onomatopee