X-Men: Dark Phoenix

Al twee decennia herrijst de X-Menreeks met regelmaat uit haar as. Verrassen is er in DARK PHOENIX evenwel niet bij.

De glansrol van Sophie Turner als Sansa Stark in Game of Thrones is uitgespeeld. Vandaag waagt ze zich aan een tweede leven als de vervloekte mutant Jean Grey in DARK PHOENIX, na zes sequels en vijf spin-offs de nieuwste – en misschien wel laatste – episode binnen de inmiddels negentien (!) jaar lang meedraaiende X-Men-filmreeks. De link tussen Sansa Stark en Jean Grey is overduidelijk: beide personages groeien uit van een onzeker meisje tot een krachtige volwassen vrouw. Letterlijk krachtig ook. Het verhaal wil dat Jean Grey in haar jeugd via aangeboren telekinese per ongeluk een auto-ongeval veroorzaakt waarbij haar ouders omkomen. Professor Charles Xavier isoleert dit trauma uit haar geheugen en helpt haar krachten beter te beheersen. Jaren later (we schrijven 1992) loopt het flink fout wanneer Grey tijdens een reddingsoperatie in de ruimte een kosmische zonnevlam absorbeert. Niet alleen herinnert ze zich plotsklaps het traumatische auto-ongeluk, haar krachten nemen ook onmetelijk gevaarlijke proporties aan tot de Phoenix Force. Wanneer ze de controle over zichzelf verliest, staan de X-Men ineens oog in oog met hun gevaarlijkste vijand tot nog toe: een mutant uit hun eigen gelederen. Tot overmaat van ramp wordt zij gemanipuleerd door Vuk (Jessica Chastain), de leider van een buitenaards ras dat van vorm kan veranderen, die er haar eigen agenda op nahoudt. Omwille van die twee ‘schurken’ – Vuk en Jean Grey – loopt het verhaal zichzelf onbedoeld wat voor de voeten. Dat is meteen het grootste pijnpunt van DARK PHOENIX: het lijkt alsof er verschillende films aan elkaar genaaid zijn. Dat valt allicht deels te verklaren door de productievertragingen, scenarioherschrijvingen en heropnames waar de film mee geplaagd werd. Debuterend regisseur Simon Kinberg, die mee voor het scenario tekent, houdt wel de vaart in de vele actiescènes en confrontaties, en presenteert een spektakel dat meer ingetogen dan overdreven bombastisch genoemd mag worden. Bryan Singer, die de filmreeks in 2000 op de kaart zette en ook later bij X-Men: Days of Future (2014) het bronmateriaal geslaagd naar het bioscoopscherm wist te vertalen, toont zich in vergelijking echter een meer begenadigd regisseur dan Kinberg. DARK PHOENIX etaleert ook nergens de eigenzinnigheid van Logan (2017). Het resultaat? Genietbaar fanvoer, maar verre van topmateriaal dat zich bij de betere episodes in de serie mag nestelen.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door DIMITRI DEWEVER

X-Men: Dark Phoenix

05/06/2019
Regisseur: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
20th Century Fox

Media: 

onomatopee