Yves Saint Laurent

Aanleiding voor de bijzondere documentaire Yves Saint Laurent: L'amour fou (2011) was de kunstveiling van de privécollectie van de overleden couturier in het Grand Palais. Daarin legde Pierre Thoretton het verband tussen de privécollectie van de kunstverzamelaar en zijn creaties als modeontwerper. Decennialang beheert de zes jaar oudere Bergé het patrimonium van zijn vriend al… Hij waakt over de merknaam en filtert de herinneringen aan de bleke en verlegen modeontwerper.

De nieuwe biopic YVES SAINT LAURENT kon slechts onder zijn auspiciën worden opgenomen en vanuit zijn standpunt verteld. Regisseur Jalil Lespert kreeg de opdracht mee om respectvol met het modepatrimonium om te gaan. De hoofdrollen werden netjes binnen de gerespecteerde Comédie Française gerekruteerd. Via Bergé's erfgoed konden ook de kostuumontwerpers beschikken over de originele creaties om de ophefmakende modeshows te reconstrueren. Toch is deze geautoriseerde biografie, die niets aan de documentaire toevoegt, teleurstellend. Lespert herneemt dezelfde gebeurtenissen en interpreteert ze vanuit het standpunt dat haute couture geen ambacht maar een kunstvorm is.

Tot vervelens toe focust hij op de verhouding met Bergé, waardoor andere relationele banden met familieleden, modellen of collega-couturiers heel schematisch blijven. Nochtans start YVES SAINT LAURENT veelbelovend met een sfeerrijke kijk op de invloed van de modewereld op het artistieke leven van Parijs in de jaren 60. De 25-jarige Pierre Niney (al te zien in de verzetsfilm L’armée du crime van Robert Guédiguian) kruipt overtuigend in de huid van het tengere haute couture-icoon met de veel te grote bril. Met zijn myope blik accentueert hij het narcisme van zijn personage. Maar naarmate de film vordert zuigt Bergé (een saaie Guillaume Galliene) alle aandacht op als waakhond.

Het ontbreekt de biopic gewoonweg aan pit, visie en opbouw, nooit overstijgt hij de gemeenplaatsen van het ware leven. Deze conventionele aanpak had misschien gepast bij een film over de burgerlijke Dior, maar rijmt niet voor een taboebreker zoals YSL. Wachten dus op de niet geautoriseerde film Saint Laurent van Bertrand Bonello over de meest creatieve jaren 1965-‘76 van de ontwerper, waarvan de première door de Parijse teleurstelling over Lesperts versie al naar een latere datum werd verschoven.

Geschreven door DIRK MICHIELS

Yves Saint Laurent

15/01/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
eOne

Media: