Zurich

In haar vorige film,Hemel, haar langspeelfilmdebuut,portretteerde de Nederlandse cineaste Sacha p Polak al heel sfeervol een meisje dat hulpeloos om zich heen slaat, een losgeslagen boei dobberend naar nergens en naar alle kanten. Een grofgebekt ding met een klein hartje en o zo fragiel op zoek naar enig houvast in haar jonge leven, fenomenaal geacteerd door een ongepolijst talent Hannah Hoekstra. Ook in ZURICH volgt Polak op de voet een vrouw op de dool, Nina (eens te meer een heftig debuut van de Nederlandse zangeres Wende Snijders), en ook deze keer komen we pas helemaal op het einde te weten wat er in feite aan de hand is.

Nina doolt rond,leeft op het scherp van de snee, ze lift naar nergens, wordt opgepikt door vrachtwagenchauffeurs, hangt rond in en aan weg restaurantjes, in een louche discotheek. Dat levert weliswaar stemmige, nachtelijke beelden op maar tegelijk voel je ook dat de vrouw bewust het gevaar uitdaagt, provoceert, het onheil over zich heen wil roepen. Voor de kijker is het angstig wachten op het fatale moment, op de verkeerde man. Alsof het hoofdpersonagehaar pijn wil overdragen aan de toeschouwer. Om ervan genezen te zijn? Om er tenminste van af te zijn,van het afzien. Want het knaagt mateloos. Maar welke pijn? Waarom? Nina én Polak blijven daarover vaag, heel vaag, bijna de hele film lang. Ze laten het achterste van hun tong niet zien. De pijn is er. En dat is op zich al erg genoeg. Opzichtig.

Het verleent ZURICH behalve een nauwelijks te harden spankracht ook enorm veel zeggingskracht. Behalve de vrouw kerft ook de film zelf krassen in je ziel. Druppelsgewijs wordt onthuld wat er Nina is overkomen en waarom ze doet wat ze doet. Polak filmt instinctief, de camera soms dicht op de huid ofwel haar angstvallig of behoedzaam op wat afstand volgend zoals een of ander (roof )dier, ze schurkt dicht tegen haar personages aan, vrouwen dus die door het leven hard zijn aangepakt, en aanvankelijk niet weten van welk hout pijlen maken. Maar er bovenop geraken? Althans dat ga je als kijker vurig wensen. Sacha Polak maakt pakkende films, films met een hart, een hart dat alsmaar sneller gaat slaan...

Geschreven door FREDDY SARTOR

Zurich

17/06/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee